ლექციაში არეული ფიქრები…

რამდენიმე წუთი დარჩამეთქი ვიფიქრე..        დავხედე.    4 წუთით მეტია…       ჯერ არ შემოსულა.   ხმაურია. შეიძლება ითქვას ყაყანიც.   მარტო ვზივარ გრძელ,   ყავისფერ მერხზე და ვწერ,   ვწერ…    გწერ…

ვითვლი წუთებს..    ველოდები.

–”ლექტორმა რამოდენიმე წუთი დამაგვიანდება”

საყვარელი ქალია. ორსული. ყველა ფეხმძიმე მესაყვარლება მე.


პასტა არ მომწონს. მახინჯად მეწერინება. 😦 [ 🙂 ]

… ნეტა როგორ შემხვდები?..

14:07 არის უკვე.

შენს ნახვამდე დარჩენილია ზუსტად 1 სთ და 23 წუთი.

მერე არ ვიცი.

გაგიღიმებ. ეს ვიცი მარტო.

მერე თვალებში ჩაგაკვირდები.. და მერე ვნახოთ.

მერე შენზეა…


ლექტორი ჯერ არ შემოსულა.   ესენი რატომღაც ჩაწყნრადნენ.    აღარ ითქმის “ყაყანი.”

……. აი, ისევ დაიწყეს 🙂


მე ყოველთვის მინდა ხოლმე შენი ნახვა. წინადღის კამათის  შემდეგაც კი… მაინც მინდა. იმიტომ რომ…


და მგონია რომ შენ ყოველთვის კამათის შემდეგ, შიშით მოდიხარ ჩემთან.. იმის შიშით რომ ისევ ვიჩხუბებთ და ამიტომ არ გინდა..


მე პირიქით. შერიგების სიხარულით მოვდივარ ხოლმე..

” …ცოტა ხანი დამაგვიანდება, არ დაიშალოთ, წყლები დავღვარე, ავწმენდ და მოვალოო” – საშინლად ხუმრობს  სანდრო…


მოვიდა ლექტორი.

როგორ გაღიმებული შემოვიდა…

ფეხმძიმედაა..


ვსიო დავიშალეთ 😉


14:15 სთ.


პ.ს. 15 წუთ დაუგვანია..  მე ვპატიობ :*


შეგვასვენა.

შარვალი არ უხდება. და მცელზე ის ზოლი..

მაინც საყვარლად იღიმის.

ეხლა სემინარი დაგვეწყება.

მეზარება.

დავრჩები მაინც, უნდა გნახო…

ნეტა სად ხარ?

უკან გალაკტიონის “თოვლს” კითხულობენ.

დღეს უკვე მეორედ ვუსმენ გალაკტიონს.

დილით ლექტორმაც “უხვად” მოიშველია.

ხო მართლა. ხვალ “ვარდისფერ ავტობუსს” დავესწრები. მგონი……


………………………………………….


პ.ს.          …აქ არ მთავრდებოდა…    მერე კიდევ იყო ჩემს ფურცელზე ვრცელი ჩანაწერი.    არ მინდა აქ გადმოტანა და გამომზეურება.   ჯერ ადრეა..   არ მინდა კიდევ შევცდე…


ისე უბრალოდ.