“მე ვხედავ მზეს” დამთავრდა…

.

“მე ვხედავ მზეს” დამთავრდა!

1 თვის განმავლობაში ამ თამაშში მონაწილე ბლოგერები ვცდილობდით ყოველდღიურად ჩვენს გარშემო “მზეები” დაგვენახა და აქ გადმოგვეტანა.

მივხვდი რომ ძნელია…

ვიჯექი საღამოობით და ვფიქრობდი, რა მოხდა დღეს?  ვერაფერს ვიხსენებდი ისეთს, რომ აქ დასაწერი ყოფილიყო.

მაინც ვწერდი.

უფრო ხშირად არაფერი ღრმა და სულიერი, უბრალოდ  ჩემი გამომცხვარი ნამცხვარი და გამოცდაში მიღებული შეფასება იყო ჩემი მზე..

და მე ამ დროს მრცხვენოდა..

მივხვდი რმ ძნელია “მზის” დანახვა ცივ კედლებში, მაგრამ იმაშიც დავრწმუნდი რომ სულ უმზეო დღესაც შეიძლება დიდი და მცხუნვარე მზის აღმოჩენა შენს გვერდით!..

მივხვდი რომ ჩემი ყველაზე დიდი მზე ადამიანია!.

ურთიერთობები მანიჭებენ ყველაზე მეტ სიამოვნებას და როცა “ერთი ვარ” გულში უხმოდ ვტირი…

კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ ჩემი მეგობრები მართლა ჩემი ყველაფერია..

გავიხსენე რა კარგია ბნელ ოთახში თვალებდახუჭული ჩემივე მოგონილი  სიმღერის მღერა.

..და ჩემი მზე – დე, დედიკონა…

კიდევ ბევრ რამეს მივხვდი და ბევრ რამეზე დავფიქრდი..

……………………………………..

“მე ვხედავ მზეს” დამთავრდა…

მე ისევ გავაგრძელებ მზეების დათვლას!..

p.s. . რატომღაც თითქოს ნაღვლიანი პოსტი გამომივიდა : )

Advertisements

მე ვხედავ მზეს კი არა 35-ს!

კი არ ვხედავ პირდაპირ თვალებში შემომანათა მზემ 5 წუთის წინ!!!

ჟურნალისტიკის ისტორიის გამოცდა 18-ში მქონდა და დღეს როგორც იქნა ეღირსა ქულებს დადება! ხელები მიკანკალებდა sms.tsu.ge-ზე შესვლისას.  უკვე დარწმუნებულიც კი ვიყავი რომ განმეორებითზე მომიწევდა გასვლა და

პარააამ!!

35 ქულა!!!

არადა რომ მახსენდება რეები ვწერე 😀  90 საკითხიდან სულ 3 საკითხი არ მქონდა წაკითხული (!!!) და იქიდან 2 მომივიდა :S

დავხედე თუ არა საგამოცდო ბილეთებს, მაშინვე ეგ ვთქვი ნეტა ეს მე-13 ბილეთი არ მომივიდოდეს გამოცდაზე-მეთქი, მაგრამ რად გინდა. არადა მეგონა ბედი მქონდა 🙂

ბილეთი #13
1. ილია ჭავჭავაძე, როგორც ივერიის პუბლიცისტი და რედაქტორი.
2. ნიკო ნიკოლაძის “ფრანგული პრესის დეკადანსი”
3. ნიკო ნიკოლაძის “ახალი ახალგაზრდობა”


პირველ საკითხში ილიას მოღვაწეობა მხოლოდ  “ივერიის” რედაქტორობის დროს უნდა განმეხილა, მე კიდე დაბადებინდა მოყოლებული რაც ვიცოდი ყველაფერი დავწერე, გიმაზიის დამთავრება, მერე რუსეთში სწავლის პერიოდი,  “ცისკარი” “საქართველოს  მოამბე” “დროებასა” და “კრებულში” მისი მოღვაწეობაც არ დავივიწყე  😀   წიწამურთან რომ მოკლეს ერთი ეგ არ დამიწერია (ზედმეტად ბანალურობად მივიჩნიე 😀 ეგ ხომ ყველამ იცის-მეთქი ვიფიქრე) თორე სხვა სადაც კი გაკვრით მაინც იყო ნახსენები ილია, ყველაფერი დავწერე.

აი მე-2 და მე-3 საკითხზე კი ნამდვილად გავიჭედე. გამოცდაზე შესვლამდე 15 წუთით ადრე მიყვებოდა ამ საკითხებს სალომე, მაგრამ რად გინდა 😐

ერთი კი გავიფიქრე ავდგები და გავალ, ამას ხომ არ  “შევეჭმევინებიმეთქი”  🙂 მაგრამ რომ წარმოვიდგინე 9 თებერვალს განმეორებით გმაოცდაზე ყინვასა და უბედურებაში როგორ “ჩამიკრავდა გულში” მაღლივის ბიბლიოთეკა, მოხდა საოცრება და გამინათდა გონება! მართალია სულ 1 ფურცელიც ვერ შევავსე ორივე საკითხით, მაგრამ მთავარია რომ მნიშვნელოვანი რაც იყო ის ჰქონდა მოყოლილი სალოს და მეც განვავრცე (გამიჭირდებოდა თუ? 🙂 )

ასე იყო თუ ისე, ფაქტია!


რა მინდოდა KBN-ში ანუ სასწრაფოდ გვირილები!

..ახლა ისეთი პერიოდი მაქვს, თავში რომ ცხრაას ოთხმოცდაჩვიდმეტი (რატომ მაინცდამაინც 997?!.) აზრი გიტრიალებს და რომ გკითხონ რაზე ფიქრობო, უპასუხებ, არაფერზეო.

აი ამ წამს მეგობარმა დამირეკა:  “კაპანაძემ დღეს 7-ზე მე-8 კორპუსშიოო!” ხო ვინც არ იცის ვეტყვი, მე თსუ-ს მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის წევრი ვარ (?) და კაპანაძე კი ჩვენი გლავნია  😀

ვუთხარი რომ ვერ მივალ. ბლა ბლა ბლა.. არგუმენტი მილიონია და თქმა კი მხოლოდ იმის მოვახერხე რომ ხვალ დილით გამოცდა მაქვს და მე ჯერ არაფერი მისწავლია!..

არადა..   რა ვიცი..

…ახლა სულ ერთადერთი გვირილა მინდა:  გავატანდი მის ფურცლებს ქარს..

“მინდა…”    “არ მინდა… ”   “წავიდე… ”  “არ წავიდე…”

მაგრამ, რადგან გაზაფხული და მინდვრის გვირილები ჯერ კიდე  შორსაა, მე კი ჰოლანდიურის არაფერი მწამს მგონი ყველაზე ჭკვიანური იქნება ავდგე და ჩამოვწერო არგუმენტები  KBN-ის სასარგებლოდ და საწინააღმდეგოდ.

(წინასწარ ვგრძნობ არაფერი გამომივა.. ვიქნები მაინც ასე სასიამოვნო მოგონებებსა და გაურკვევლობას შორის გამოკიდებული)

……თამაში ძალიან დიდი ექსტრემია. დგახარ შირმის უკან აცეტებული გულით  და არ იცი სულ 2 წამში როცა სცენაზე გახვალ, გაეცინება თუ არა ხალხს იმაზე, რასაც ამდენი ხანი ქმნიდით, რის გამოც სახლში ღამის 1 საათზე მიდიოდით და რომლის გამოც ზოგჯერ გუნდელები ერთმანეთს ხოცავდით.

და მერე, როცა სცენაზე დგახარ, აღარ გახსოვს რასაც 2 წამის წინ შირმის უკან მდგომი ფიქრობდი, უბრალოდ თამაშობ მთელი გულით და სადღაც შორიდან გესმის  მაყურებლის სიცილი..  (როგორც ემირი იტყოდა “გაგჯა ხალხი სიცილით 😀 ) 2 წუთში უკვე ისევ შირმის უკან დგახარ დამშვიდებულ-ნასიამოვნებ-აჟიტირებული და ფიქრობ, რომ ძალიან მალე მოხდა ყველაფერი,  კიდევ.. კიდევ..

მე უკვე შეყრილი მაქვს  KBN-ის სცენის მტვერი! 🙂

მაგრამ.. ეს არაა მთელი ჩემი ცხოვრება! არც  ჩემს მომავალას ვაწყობ მასზე. ეს ჩემთვის გასართობია, ჰობი, გატაცება, ან რაც გინდათ ის დაარქვით…

და ნეტა ღირს? რას იტყვით?..

….აი, ისევ ცხრაას ოთხმოცდაჩვიდმეტი არგუმენტი აირია თავში..  (?)

მე ისევ არაფერს ვფიქრობ..

p.s.  ისევ,  სასიამოვნო მოგონებებსა და გაურკვევლობას შორის გაჩხერილი დავრჩი..  )))

p.s.s გუშინ ერთი ჩემი უკვე ძალიან ახლობელი ადამიანი მეუბნებოდა, ერთ ფურცელზე უნდა ჩამოვწერო რა მინდა საერთოდ ამ ცხოვრებაშიო.

1 სურვილი – გამოვრთო ეს მუსიკა, უკვე თავი რომ ამატკივა და ვერ ვხვდები! 😀

2 –  მინდა ყოველდღიური ტვინის ბურღვისთვის მადლობა გადაგიხადო, რომ მისმენ  : )  – მხიარულ განწყობაზეა…

(რამდენიმე წუთის შემდეგ)

“-ჩამოწერე?

-არა

-რატომ?

-რომ დავფიქრდი მე-3 რა მინდა, არის ის რომ, არ მინდა რომ ჩამოვწერო!.. : )”

…ალბათ არც მე მინდოდა, ჩამომეწერა და გამერკვია  მინდა თუ არა KBN-ში.

ამიტომაც ვარ გაჩხერილი მოგონებებსა და გაურკვევლობას შუა…