რა უნდა გავითვალისწინოთ სესხებისას ვალებში რომ არ გადავვარდეთ?

ზოგისთვის სესხის მოთხოვნა კრიზისის უმაღლეს საფეხურს წარმოადგენს , ზოგისთვის კი ეს ყოველთვიური პროცესია . და მაინც , რა უნდა გაითვალისწინოთ რომ ყოველთვის სარგებელი მიიღოთ და დამატებითი პრობლემების მიზეზი არ გახდეს სესხები ?money-loan

დარწმუნდით რომ ნამდვილად გჭირდებათ ეს კონკრეტული სერვისი. სესხის მიღებამდე გადაამოწმეთ შესაძლო დანაზოგები და იმის შესახებაც იფიქრეთ , თუ როდის და როგორ შეძლებთ ნასესხები თანხის გასტუმრებას.

თუკი ხელფასამდე მხოლოდ რამდენიმე დღეა დარჩენილი და გაფუჭებული სარეცხის მანქანის სასწრაფოდ ჩანაცვლება გინდათ , კარგად დაფიქრდით, იქნებ უმჯობესია ის რამდენიმე დღე დაიცადოთ და მომავალში ზედმეტ ფინანსურ პრობლემებს აარიდოთ თავი?!

ისიც გასათვალისწინებელია, გაქვთ კი მუდმივი ფინანსური წყარო , რომლის საშუალებითაც შეძლებთ ყოველთვიურად იხადოთ გარკვეული რაოდენობის თანხა?!

დაფიქრდით, ზედმეტად მაღალი საპროცენტო განაკვეთი ხომ არ აქვს თქვენს მიერ შერჩეულ სესხების გამცემ კომპანიას და სარგებლობს კი ნდობით საზოგადოებაში?!

გადაამოწმეთ ის მიზეზები , რის გამოც იღებთ პასუხისმგებლობას და მიმართავთ სესხს.

თუკი ზემოთხსენებული მიზეზები დიდ საჭიროებას არ წარმოადგენს და თუკი თანხა მუსიკალურ კონცერტზე დასასწრებლად ან თმის მელირებისათვის გესაჭიროებათ , იქნებ უმჯობესია თანხის სესხებისგან თავი შეიკავოთ?

და მიუხედავად ყველაფრისა, თუკი გადაწყვეტთ თანხის სესხებას და ეს იქნება იპოთეკური, ონლაინ თუ სესხი უბრალოდ პიროვნებისგან, დააზუსტეთ და გამოთვალეთ პროცენტების ჯამური თანხა.  ჩამოყალიბდით, კონკრეტულად რისთვის, რამდენი და რატომ გჭირდებათ თანხა და შემდეგ გააფორმეთ იურიდიული თუ მორალური ხელშეკრულება რადგან აიცილოთ ვალები და კვლავ გამოუვალი სიტუაციები .

წყარო:   უსწრაფესი ონლაინ სესხები| sesxebi

Advertisements

გილოცავ სალოლ

აუ რავიცი იმდენი რაღაც დამიგროვდა სათქმელი არც კი ვიცი რითი უნდა დავიწყო ან დავამთავრო. ამიტომ გადავწყვიტე საერთოდ არ ვიფიქრო და ისე რაც დაიწერება დაიწეროს მძიმეების და სასვენი ნიშნების გარეშე.

მე უნდა ჩამოვსულიყავი დიდ ქალაქში და შენ უნდა ყოფილიყავი ჩემი საუკეთესო მეგობარი.

მე უნდა მომეყოლა ყველაფერი ჩემზე და შენ უნდა გცოდნოდა ჩემი ყველა გულის გატეხვის ისტორია.

შენ უნდა გეტირა ჩემს კალთაში და მერე თმაზე უნდა მოგფერებოდი.

მე უნდა ვყოფილიყავი შენი ტკივილების ერთადერთი წამალი, როცა ყველა ჩემზე ახლო მეგობარი ვერაფერს გაგიგებდა რა გიჭირს.

მე არც ერთი არ ვარ რაც ზემოთ წერია. მე არ გიცნობ ყველაზე კარგად. მე არ ვარ შენი საუკეთესო მეგობარი. მე არ ვიცი რაზე ფიქრობ ხოლმე ღამღამობით როცა დასაძინებლად წვები. მე არ ვიცი რამდენად ხშირად აკითხავ ბლოგს და როდის ნახავ ამ ნაწერს და მიხვდები, რომ შენი დაბადების დღე არ დამვიწყებია, უბრალოდ სალოლ გილოცავ-ს ვერ მოგწერდი. არ შემიძლია, შემიძლია გული გამისკდეს.

მე არ ვიცი რამდენჯერ გატკინეს გული, რამდენჯერ იტირე, საერთოდ არაფერი ვიცი შენზე, როგორია შენიოთახი, როგორები არიან შენიმეგობრები, როგორია ის ბიჭი, რომელიც იმდენად გიყვარს ცოლადაც კი გაყევი. მე არაფერი ვიცი შენზე მაგრამ მაინც ვიცი, რომ როცა მე ვერ გამიგებენ შენზე ახლო მეგობრები რა მიჭირს შემიძლია შენთან მოვიდე და თავიდან ბოლომდემოგიყვე ყველაფერი რაც ოდესმე გადამიტანია. შენ იჯდები და მშვიდად მომისმენ, იმიტომ რომ პირველი იქნება ეს ამბები შენთვის და თავზე ხელსაც გადამისვამ ალბათ. მე ჭირვეული ბავშვი ვარ, შენმზრუნველი მეგობარი.

სალოლ ვუყურებ შენს ფოტოებს და ვხვდები რომ მთელმა შენმა ცხოვრებამ ჩემ გვერდით ჩაიარა, არადა თითქოს როგორ მარტივად შემეძლო ამყველაფრის ნაწილი ვყოფილიყავი. უბრალოდ ხდება ასე დაუმთავრებელი სიტყვები, ბოლომდე არ მოყოლილი ამბავი, ვერგაბედილი შეხვედრები. პატარა ვიყავი, მერე გავიზარდე. რომ გავიზარდე თავიდან რომ მომეწერა ასე მეგონა გული გამისკდებოდა. ახლაც მგონიანელნელამისკდება გული. მისკება იმიტომ რომ არ დაგელაპარაკე როცა პირველად ვნახე რომვიღაც გიყვარდა, არც მერე მოგწერეროცა თეთრ კაბაშიულამაზესი იყავი (დედას გეფიცები მართლა ულამაზეი, სასწაულად ლამაზი არ ვიცი რანაირად დავწერო ისეთი ლამაზი), არც ახლა გწერ არადა დაბადების დღე გქვს.

დარწმუნებული ვარ ახლა უბედნიერესი ხარ შენს ბიჭთან ერთად (მომკალი და ქმარს ვერ ვუძახი). აღნიშნავთ შენს დაბადების დღეს, მერე ბედნიერებისგან დაღლილი დაიძინებ და როცა გაიღვიძებ ახალი დღე იქნება. მე რავიცი,მე ვიფიქრებ რომ ახლა თუ არ გამისკდა გული არც არასოდეს გამისკდება, იმიტომ რომ უკვე იცი ისედაციცოდიმაგრამმაინცრომ გულისგასკომამდე ისბავშვი ვიქნები დედამისს რმო უყვიროდა დედა ტელევიზორში სალოლაჩანს დახმას აუწიე დროზე მოდი ტელევიზორთანმეთქი.

მიყვარხარ მე სალოლ ძალიან, და გილოცავ


სადრაFტიდან ამოდრაFტებულა : )


უკვე ისეთი გაზაფხულია მე რომ მიყვარს.. მზიანი, აყვავებულხეებიანი, ბოდიალის მომმნდომებელი..

სიამოვნებით გავიდოდი გარეთ და ვივლიდი მანამ, სანამ ფეხები თავისით არ დაიწყებდნენ ჩაკეცვას.

არ დავსახავდი მარშუტს –  გავყვებოდი მზეს ❤

მარტო წავიდოდი.

ან ვინმესთან ერთად..

თუმცა… ახლა ნამდვიალად მარტო წავიდოდი  🙂

“სხვა გზა, სხვა ხსნა არ გამაჩნია” 🙂

მე კი უნივერსიტეტის მე-6 კორპუსის რესურსცენტრში ვზივარ – ასე ახლობელი და ყოველდღიური ლექციებს შორის შუალედი მაქვს. ”

ეს დღეს აღმოვაჩინე დრაფტებში გაჩხერილი.   30 მარტს არის დაწერილი. დღეს 6 ივნისია. მაგრამ განწყობა იგივე…

ახლა  რომ დამეწერა ეს პოსტი, ყველაფერი ისევ ასე იქნებოდა. უბრალოდ შეიცველებოდა დასაწყისი – ”უკვე ისეთი ზაფხულია…”

ისევ გავყვებოდი მზეს და ვივლიდი იმდენს სანამ ფეხები თავისით არ დაიწყებდა ჩაკეცვას.

არც ის შეცვლილა, რომ მარტო წავიდოდი და ”სხვა გზა, სხვა ხსნა, არ გამაჩნია” 🙂

და თქვენ წარმოიდგინეთ, ახლაც  უნივერსიტეტის  მე-6 კორპუსის რესურს ცენტრში ვზივარ და ისევ ასე ნაცნობი და ახლობელი ლექციებს შორის შუალედი მაქვს : )))

ნეტა რა მიხარია.

დავიღალე!    😐


Face.ge – ყველაზე ყურადღებიანი საიტი :D

რა საყვარლები, ყურადღებიანები და ჩასაყლაპები არიან!

მე კი როგორი უმადური  და აბეზარი 🙂 – მხოლოდ იმიტომ დავრეგისტრირდი რომ ჩემი ლექსის ავტორის მითითების გარეშე განთავსებისთვის ერთი გემრიელად გამომელანძღა 😀

აჰაა, როგორ დაწვრილებით პატაკს მაბარებენ 😀

მმმ.. აი ამის წაკითხვის შემდეგ კი კინაღამ ხელი წამიცდა და სურათი ავტვირთე 😀  ვენაცვალე ამას, როგორ ზრუნავს ჩემს ბედნიერებაზე 😀

…….   იმედია, შეიგრძნობთ ირონიას და “აუ, რა გოიმიააა”-ს იარლიყმირტყმულს არ დამტოვებთ : )))

საუკეთესო სურვილებით (როგორც დიადი Face.ge  გვეტყოდა 😀 )  ბედნიერად :*

p.s. ეს ისე.. ბლოგი რომ არ გამყინვოდა…


მე მიყვარს KBH !

ეს პოსტი გუშინ რომ დამეწერა ალბათ ემოციებით გაბერილი, აჟიტირებულ-გაბრწყინებული და ხმაჩახლეჩილი იქნებოდა.

მაგრამ პოსტს დღეს ვწერ (აი ასეთ დროს ვხვდები ხოლმე, რომ ვერ ვიტან ჩემს სიზამრაცეს და ძილისგუდობას) და თითქმის უკვე ჩამქრალია ჩემი ემოციის ფეიერვერკები.

მაგრამ მე რაღაცნაირად ვალდებულების გრძნობა გამომიმუშავდა ჩემი ერთგული მკითხველების მიმართ, რომ მათ იცოდნენ ჩემს გარშემო არსებული სიახლეები და უფრო კიდევ იმიტომ რომ ჩემს სიხარულს გულში ვერ ვიტევ და მინდა თქვენც გადმოგდოთ, ვიფიქრე რომ ნამდვილად მართალია ეს ანდაზა “სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროსო” და ამიტომ ვწერ.

მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის საქართველოს ჩემპიონატი დაიწყოოო! გუშინ იყო გახსნითი კონცერტი და 3 ივნისს ფინალით დაბოლოვდება!
ალბათ უნდა იცოდეთ, თუ არადა შეგახსენებთ, რომ მე თსუ-ს მხიარულთა და საზრიანთა ნაკრების წევრი ვარ.. და გუშინ ისევ იყო ბევრი ემოცია, უაზროდ ბევრი სიცილი, ხმის ჩახლეჩვამდე სიმღერა, ცეკვა და კონცერტის წინ “გახურება.”
და როცა ნიკა მახვილაძემ გამოაცხადა: “ახლა კი საქართველოს ჩემპიონი გუნდი თსუ-ჯუნიორიიი!” თავიდან ფეხის თითებამდე ჭიანჭველებმა დაიწყეს სირბილი.
პირველი სიცილი დარბაზში და კულისებში ჩვენი ემოციები..
თითქმის სცენაზე არც ერთ გასვლაზე არ მახსოვდა რა უნდა მეთქვა ან გამომეცხადებინა (არადა ვამბობდი არ ვნერვიულობ-მეთქი) და დავდგებოდი თუ არა ხალხის წინ მაშინვე თავისით ვიწყებდი ლაპარაკს.
არ ვფიქრობდი თითქმის არაფერზე. მარტო მესმოდა ხალხის სიცილი და მოპირდაპირე მხარეს კულისებიდან ჩემი ბავშვების გაბრწყინებულ სახეებს ვხედავდი. ეს იყო ყველაფერი.
ადრეც ვწერდი. დგახარ კულისებში და არ იცი 2 წუთის მერე სცენაზე გაეცინება თუ არა ხალხს იმაზე რასაც ამდენი ხანი ქმნიდითთქო..
” 2 წუთში უკვე ისევ შირმის უკან დგახარ დამშვიდებულ-ნასიამოვნებ-აჟიტირებული და ფიქრობ, რომ ძალიან მალე მოხდა ყველაფერი, კიდევ.. კიდევ..”

ასე იყო ამ დღესაც… ფეიერვერკივით სწრაფად დამთავრდა ჩვენი გამოსვლა და მე ფარდის უკან გიჟივით დავრბოდი და ვყვიროდი “კიდე მინდაააა” 🙂


მინდა, ადამიანებს ტყუილის თქმისას ცხვირი ეზრდებოდეთ

.

მინდა ქოთანში ჩარგულ აყვავებულ ჯუჯა ალუბლის ხეებს მჩუქნიდნენ…

მინდა ჩემი სახლის სახურავზე მწვანე ბალახების მინდორი იყოს..

ყოველ საღამოს სახურავზე წამოწოლილი ვუყურებდი მზის ჩასვლას.

მინდა, რასაც სიზმარში ვხედავ და ვწერ გაღვიძებულს ყველაფერი მახსოვდეს.

…უკვე ჩემი მოთხრობების ტომეულები მექნებოდა.

მინდა ხელები არ მეყინებოდეს.

მინდა გაყინული ხელები მალე მითბებოდეს.

მინდა გაყინულ ხელებს ვინმე მითბობდეს…

მინდა ყოველთვის ვიცოდე “დღეს რა ჩავიცვა?” : )

მინდა როცა მინდა მაშინ თოვდეს.

და მინდა თოვლში ხელები არ მეყინებოდეს.

…თუ არადა ამასაც “ვინმე” მითბობდეს

მინდა ხშირად ვწერდე.

და მინდა რასაც ვწერდე ყველას მოსწონდეს.

მინდა დომენიკო, ჩემი მეგობარი იყოს…

მინდა ყველა წიგნი ავტორი და სათაური მახსოვდეს რაც წამიკითხავს.

მინდა, თავის ქალა ამხადონ და “ჩამიდონ” ინგლისურის, ფრანგულის, იტალიურის, რუსულის, სპარსულის, ჩინურის, ესპანურის…. და ა.შ. ენების ცოდნა. (ბავშვობის ფანტაზია ახლაც გამომყვა) : )

მინდა ტაბა ტაბაი – სპარსი თუ ჰინდუ თუ ეგვიტელი თვალებში მიყურებდეს.

და ვფიქრობდე რომ ასეთი თვალები გველს აჩერებს ცხელ ქვიშაზე.

მინდა ტაბაი მიყურებდეს და ფიქრობდეს რომ ყვითელი თვალები მაქვს – ჩამავალ მზისფერი…

მინდა ზუსტად იმდენ ხანს მეძინოს რამდენიც მინდა, და მაინც მზის ამოსვლას ვეგებებოდე.

მინდა რასაც ვგრძნობ ყოველთვის იმის თქმას ვახერხებდე.

მინდა ხშირად იღიმოდნენ…

მინდა ზურგზე თვალები მქონდეს.

მინდა 1 დღე სულ მარტო ვიყო ქალაქში და მაღაზიებს საკეტი არ ქონდეთ. : P

მინდა საკუთარი შოკოლადის ქარხანა მქონდეს.

მინდა ჭვავის ყანაში უფსკრულის პირას ვიდგე…

მინდა მინდორში პირაღმა ხელებგაშლილი ვიწვე და მზე თვალებზე მეფერებოდეს.

მინდა საქართველოს ისტორია კარგად ვიცოდე.

მინდა ლიპარიტ ბაღვაშს ვიცნობდე.

მინდა დროის მანქანით მოვგზაურობდე.

მინდა მზისფერი თევზი მყავდეს ცისფერ აკვარიუმში.

მინდა, ადამიანებს ტყუილის თქმისას ცხვირი ეზრდებოდეთ.

მინდა, როცა ვამბობ, რომ არ ვნანობ, მართლა არ ვნანობდე…

მინდა “ისე ვუცქერდე საკუთარ წარსულს, როგორც გველი უცქერს საკუთარ პერანგს: გახდილსა და დაგდებულს…

…სიცოცხლის ატანა ამ გზით თუ შეიძლება…”

……………………………………………

კიდევ რამდენი…

მინდა ვიცოდე, რა  მინდა ართლა…

.

p.s.  ცდისპირელის და ანინას მსგავსი პოსტები..

ვაღიარებ, იდეა (არ მომიპარავს) ვითხოვე 🙂


ორი ბილეთი მომავლამდე

 

მარტამ წვნიანი ხმაურით ჩახვრიპა, მერე აუღელვებლად გასწია თეფში გვერდით და თქვა:

“-ორსულად ვარ!”
დედას ხველება აუტყდა. ბანალურად. მამამ ნახევრად ცარიელ თუ სავსე ბოთლს გაუსწორა მზერა და შემდეგი 7 წუთის განმავლობაში აღარც მოუშორებია.

მარტა არ ელოდა ასეთ რეაქციას და სადღაც მოუსავლეთში დაეფანტნენ წინასწარ სათქმელად გამზადებული სიტყვები.

დაიბნა.. .

ყველაფერს ელოდა სიჩუმის გარდა.

მხოლოდ კედლის საათის წიკწიკი არღვევდა ოთახში გამეფებულ სიჩუმეს და ისიც მარტას ნასროლი სამარილეს გაცნობისთანავე გაჩუმდა.

დედას ყოველთვის სწამდა ცრურწმენების – ოთახის წითლად შეღებილ იატაკზე მარილის ათასობით ნაწილაკი დაიფანტა.

მარტას ეგონა რომ ახლა მაინც გამართლდებოდა ბავშვობიდანვე ათვალწუნებული კავშირი ჩხუბისა და მარილის შესახებ, მაგრამ მამა ისევ ნახევრად სავსე (თუ ცარიელ) ღვინის ბოთლს შესცქეროდა.

..და მაშინ მარტა მეორედ მიხვდა, რომ დამთავრდა.
უხმაუროდ გასწია სკამი უკან და წამოდგა.
ოთახიდან გასვლისას შეამჩნია მამის მთელი სიძლიერით მომუშტული მუჭი მაგიდაზე და მეორე ხელში შერჩენილი ჩანგალი.

მარტა მამას გავდა.
ახლაც ეტყობოდა ხელის გულებზე საკუთარი ფრჩხილებისგან დატოვებული ჭრილობები საშინელი სიბრაზისა და საცოდავი უმწეობის გამო…

დერეფანში გასვლისას კარებღია დარჩენილ ოთახში შეიხედა ინსტიქტურად. გაჩერდა. კარგა ხანს აკვირდებოდა ძმის სუსტ მხრებს და გაჩეჩილ თმებს. მერე კომპიუტერის ეკრანისაკენ გადაიტანა მზერა. პორნოგრაფია ციმციმებდა…

სხვა დროს აუცილებლად ეტყოდა რამეს. გაჩუმდა. ისევ ბურთად გაჩხერილი საცოდავი უმწეობა იგრძნო ყელში.

თავის საძინებელში შევიდა. ლოგინის ქვემოდან გამოიღო წინასწარ გამზადებული ჩანთა, კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი წარწერებითა და სურათებით აჭრელებულ კედლებს, მერე უხმაუროდ გაიხურა კარი და წავიდა…

მეტი სიმძაფრისათვის, ალბათ, სჯობდა მეთქვა, რომ ის ღამე მარტამ სადმე სადგურის მოსაცდელში ან ბაღში სკამზე მჯდომარემ გაატარა, მაგრამ მარტა უბრალოდ ბავშვობის მეგობართან დარჩა. ჯერ კიდევ ჰყავდა…

………………………………….
მარტას პატარაობიდანვე აღიზიანებდა გერმანელი ბებიის პატივსაცემად დარქმეული თავისი სახელი. ჯერ საბავშვო ბაღში, შემდეგ კი სკოლაში დასცინოდნენ თამარები, დავითები და ქეთევანები ამის გამო.

” ჩემს გოგონას არ დავარქმევდი მარტას!” – ინდივიდების ფსიქოლოგიის ლექციაზე გაუელვა თავში და მაშინვე დანაშაულის გრძნობა დაეუფლა ჯერ არდაბადებული და უკვე სასიკვდილოდ განწირული ემბრიონისადმი…

პირველად მაშინ მიხვდა რომ მოსწონდა თავისი სახელი, როცა გაცნობისას გაკვირვებით წარმოთქვა ბიჭმა: “აა, მარტა?!” –  განსაკუთრებული მახვილით სახელის პირველ მარცვალზე. მას მერე გახდა “ამარტა” –  ბიჭის ლამაზი სამკაული…

…და როცა მარტამ გაბედა და ბანალურად უთხრა: “ჩვენ უკვე სამნი ვართ,” ბიჭმა უბრალოდ წარმოთქვა “მარტა!” – განსაკუთრებული მახვილით ახლა უკვე სახელის ბოლო მარცვალზე…

და მაშინ მარტა პირველად მიხვდა, რომ დამთავრდა…

………………………………..

მძიმედ აიარა ექვსსართულიანი სახლის კიბეები. თითქოს მთელი ცხოვრება მოანდომა ამოსვლას… მორიდებით დააკაკუნა. ზლაზვნით გაიღო შავად შეღებილი რკინის კარები.

პირველი ნაბიჯებისთანავე ცხვირში ეცა შმორის და გაურკვეველი წამლების მძაფრი სუნი. მუქფარდებჩამოფარებულ ფანჯრებს გახედა. სული შეეხუთა. კვლავ იგრძნო უმწეობა.
მალულად დაუწყო თვალიერება სავარძელში მსხდომ დედა-შვილს. გოგო თვრამეტიოდე წლის თუ იქნებოდა. გრძელი  თმით და არარეალურ სიშავემდე მისული სევდიანი თვალებით. გარკვევით ჩანდა, როგორ უთრთოდა ტუჩები და დედის მაჯას ჩაჰფრენოდა ხელით.

მარტას სადღაც, გულის სიღრმეში, შეშურდა მისი…

ჭრიალით გაიღო შიგნითა ოთახის კარები და კაბის უხერხული სწორებით გამოვიდა ორმოც წელს მიღწეული, მოკლედთმებშეჭრილი ქალი. მარტას შეხედა დანაშაულზე წასწრებულის მორცხვი ღიმილით და წავიდა…

გაუბედავად წამოდგა გოგონა. მუდარის თვალებით შეხედა დედას. მკაცრ მზერას შეეჯახა გამოუთქმელი ტკივილითა და შიშით აელანძა სახე და სწრაფად გაუჩინარდა ოთახში.

უფრო მეტად დაიძაბა მარტა.

ერთმანეთში აიზილნენ ფიქრები და სიტყვები.

ახლაც მხოლოდ საათის მონოტონური წიკწიკი არღვევდა სიჩუმეს და თეთრ ბალერინასავით ცეკვავდა მარტას ნერვებზე.

ქუთუთოები დაუმძიმდა.

…………………..

“- შემდეგი!”

მარტამ თვალები გაახილა. ცარიელ ოთახს მოავლო მზერა და სწრაფას წამოდგა. დედა-შვილი წასულიყო. ღია კარს გახედა და გაუბედავად გადადგა წინ ნაბიჯი.

“-აღარ შემოდიხარ, გოგონი?!” – მოისმა ქალის გამყინავი ხმა და მარტამ ოთახში შედგა ფეხი.

“უკვე მეგონა, გადაიფიქრე”- ჩამოტეხილი წინა კბილი დაანახა სამედიცინოხელთათმანიანმა ქალმა. მარტა დაიძაბა, ჭუჭყიან ზეწარს მიაბჯინა მზერა. მერე მაგიდაზე დალაგებული მაშები და რაღაც უცნაური ხელსაწყოებიც დალანდა. თავბრუ დაეხვა.  იგრძნო, რაღაც საშინლად უჭერდა ყელში.  ეს არ იყო ის ბურთად გაჩხერილი საცოდავი უმწეობა!..  ფეხის თითებიდან ამოყვა სიცივე…  ყურებზე აიფარა ხელისგულები, საშინელი ხმაურის დასახშობად.  თვალები დახუჭა.

“- მე დედამ მომკლა!” – ცხადად ჩაესმა მარტას ბავშვის ხმა…

გაშეშდა…

………………………………………
ხალხით სავსე ავტობუსში გაჭირვებით ავიდა ყვითელმაისურიანი კონტროლიორი გულზე ჩამოკიდებული ვინაობის დამადასტურებელი ბარათით.

“-წარმოადგინეთ ბილეთები”- გაიმკაცრა ხმა და იქვე ფანჯარასთან მჯდომ გოგონას წამოადგა თავზე.

მარტამ ძლივს მოწყვიტა ქალაქის ხედს მზერა. აუღელვებლად გახსნა საფულე, ფრთხილად ამოაცოცა ორი ბილეთი და გაუწოდა.

გაოცებულმა მიმოიხედა გოგოს გარშემო კონტროლიორმა და კიდევ უფრო დაბნეულმა ჰკითხა:  “მეორე ვისთვის?!”

მხიაურლი ეშმაკები აუჯანყდნენ მარტას თვალებში.

“ჩემი მომავალი შვილისთვის” – თქვა მან – “იცით, ის დღეს თავიდან ჩაისახა!”

მზიანმა ავტობუსმა გაიღიმა…

 

 

8/10/2010 წ.