წლები ქცეულან ფიქრებად…

უკვე ზამთარია.. თეთრი და მყუდრო ზამთარი… გაიარეს. გაფრინდნენ წლები. ვეღარც დააბრუნებ… შემომრჩა        მხოლოდ მოგონებები, ტკბილზე ტკბილი და მწარეზე მწარე… თურმე მიცხოვრია!

თავის დროზე მოსულა ზამთარი…

არაფერზე მწყდება გული, არაფერს ვნანობ, თუმცა… არა, არაფერი! არაფერს ვნანობ! მახსოვს კი და მაგონდება, მარგამ არ ვნანობ…

გავიდნენ წლები..

გაფრინდა დრო…

წაიყოლა სიჭაბუკე…

მაგრამ… დატოვე ფიქრი.. მოგონება.. ღიმილი…

…ძალიან ლამაზი იყო! უსინდისოდ ლამაზი… იგი იყო ქალი და გრდზნობდა ამას. იყო ქალღმერთი, კაცების თვალებით გარშემორტყმული. იყო ქალი-კაცის თვალი!..

ქუჩა იზნიქებოდა, წელში ტყდებოდა და სუნთქვაშეკრული უგდებდა ყურს მის ნაბიჯებს. ის კი მოდიოდა.. ქალი ლამაზი, სათნო და კეთილი.. ქალღმერთი.. კაცის თვალი!..

მერე იყო შემოხედვა..  ღიმილი და სიყვარული დიდი, დიდი, დაუვიწყებელი..

როგორ მიუწვდომელი მეჩვენებოდა?! მიუწვდომელი არ აღმოჩნდა მაგრამ დარჩა სამუდამოდ მოსაგონებლად..

ეხლა კი ზამთარია.. უკვე ზამთარი…

თეთრი და მყუდრო..

უკვე გვიანია, ყველაფერი გვიანი!

გამასწრეს…

გამიფრინდნენ წლები.. წავიდნენ და დამიტოვეს ფიქრი… მოგონება… ღიმილი..


წლები გავიდა და იქცა ფიქრებად…

ზამთრის ბოლომდე ფიქრებად…


2007 წ


only verbs… :)

მიღიმი…   მიცინი…    მჯერა!  მოგწონვარ!…

გიღიმი…   მჯერა,   მომწონხარ!     ვიცინით…

მივრბივარ..   მომდევ..   მეწევი..  მიჭერ…    მკოცნი…  ვიცინით.   გეპრანჭები..    ვჩურჩულებთ…    ვსუნთქავთ…

-მოგწონვარ?

-მომწონხარ!

-გამიღიმებ?

-გაგიცინებ!

-გეხსომები?

-მენატრები… გჯერა?

-მჯერა! მეპრანჭები?  🙂

–   . . . . .

-მოგეფერო?

-მეჩურჩულე..  🙂

-შემიყვარებ?

–   . . . . .

-გაკოცო?

-მაკო . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

-შეგიყვარებ?!    მიყვარხარ!!!

-მჯერა!

ვიცინით…    ვიღიმით…    ვჩურჩულებთ…