რა მინდოდა KBN-ში ანუ სასწრაფოდ გვირილები!

..ახლა ისეთი პერიოდი მაქვს, თავში რომ ცხრაას ოთხმოცდაჩვიდმეტი (რატომ მაინცდამაინც 997?!.) აზრი გიტრიალებს და რომ გკითხონ რაზე ფიქრობო, უპასუხებ, არაფერზეო.

აი ამ წამს მეგობარმა დამირეკა:  “კაპანაძემ დღეს 7-ზე მე-8 კორპუსშიოო!” ხო ვინც არ იცის ვეტყვი, მე თსუ-ს მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის წევრი ვარ (?) და კაპანაძე კი ჩვენი გლავნია  😀

ვუთხარი რომ ვერ მივალ. ბლა ბლა ბლა.. არგუმენტი მილიონია და თქმა კი მხოლოდ იმის მოვახერხე რომ ხვალ დილით გამოცდა მაქვს და მე ჯერ არაფერი მისწავლია!..

არადა..   რა ვიცი..

…ახლა სულ ერთადერთი გვირილა მინდა:  გავატანდი მის ფურცლებს ქარს..

“მინდა…”    “არ მინდა… ”   “წავიდე… ”  “არ წავიდე…”

მაგრამ, რადგან გაზაფხული და მინდვრის გვირილები ჯერ კიდე  შორსაა, მე კი ჰოლანდიურის არაფერი მწამს მგონი ყველაზე ჭკვიანური იქნება ავდგე და ჩამოვწერო არგუმენტები  KBN-ის სასარგებლოდ და საწინააღმდეგოდ.

(წინასწარ ვგრძნობ არაფერი გამომივა.. ვიქნები მაინც ასე სასიამოვნო მოგონებებსა და გაურკვევლობას შორის გამოკიდებული)

……თამაში ძალიან დიდი ექსტრემია. დგახარ შირმის უკან აცეტებული გულით  და არ იცი სულ 2 წამში როცა სცენაზე გახვალ, გაეცინება თუ არა ხალხს იმაზე, რასაც ამდენი ხანი ქმნიდით, რის გამოც სახლში ღამის 1 საათზე მიდიოდით და რომლის გამოც ზოგჯერ გუნდელები ერთმანეთს ხოცავდით.

და მერე, როცა სცენაზე დგახარ, აღარ გახსოვს რასაც 2 წამის წინ შირმის უკან მდგომი ფიქრობდი, უბრალოდ თამაშობ მთელი გულით და სადღაც შორიდან გესმის  მაყურებლის სიცილი..  (როგორც ემირი იტყოდა “გაგჯა ხალხი სიცილით 😀 ) 2 წუთში უკვე ისევ შირმის უკან დგახარ დამშვიდებულ-ნასიამოვნებ-აჟიტირებული და ფიქრობ, რომ ძალიან მალე მოხდა ყველაფერი,  კიდევ.. კიდევ..

მე უკვე შეყრილი მაქვს  KBN-ის სცენის მტვერი! 🙂

მაგრამ.. ეს არაა მთელი ჩემი ცხოვრება! არც  ჩემს მომავალას ვაწყობ მასზე. ეს ჩემთვის გასართობია, ჰობი, გატაცება, ან რაც გინდათ ის დაარქვით…

და ნეტა ღირს? რას იტყვით?..

….აი, ისევ ცხრაას ოთხმოცდაჩვიდმეტი არგუმენტი აირია თავში..  (?)

მე ისევ არაფერს ვფიქრობ..

p.s.  ისევ,  სასიამოვნო მოგონებებსა და გაურკვევლობას შორის გაჩხერილი დავრჩი..  )))

p.s.s გუშინ ერთი ჩემი უკვე ძალიან ახლობელი ადამიანი მეუბნებოდა, ერთ ფურცელზე უნდა ჩამოვწერო რა მინდა საერთოდ ამ ცხოვრებაშიო.

1 სურვილი – გამოვრთო ეს მუსიკა, უკვე თავი რომ ამატკივა და ვერ ვხვდები! 😀

2 –  მინდა ყოველდღიური ტვინის ბურღვისთვის მადლობა გადაგიხადო, რომ მისმენ  : )  – მხიარულ განწყობაზეა…

(რამდენიმე წუთის შემდეგ)

“-ჩამოწერე?

-არა

-რატომ?

-რომ დავფიქრდი მე-3 რა მინდა, არის ის რომ, არ მინდა რომ ჩამოვწერო!.. : )”

…ალბათ არც მე მინდოდა, ჩამომეწერა და გამერკვია  მინდა თუ არა KBN-ში.

ამიტომაც ვარ გაჩხერილი მოგონებებსა და გაურკვევლობას შუა…


News-ები გაუცხოებული ბლოგიდან

 

დიდი ხანია არაფერი დამიწერია ჩემ შესახებ.

ჩემზე კი არა საერთოდ დიდი ხანია არაფერი დამიწერია 🙂

უკანასკნელი პოსტი, “ორი ბილეთი მომავლამდეა”, რომელსაც პოსტსაც კი ვერ დაარქმევ 🙂    ეს ის მოთხრობაა, რომელიც თსუ-ს კონკურს “შემოდგომის ლეგენდაზე” მქონდა გაგზავნილი და, სამწუხაროდ, საუკეთესო ათეულში ვერ მოხვდა 🙂

ხოდა, იმას ვამბობდი, დიდი ხანია ჩემზე არაფერი დამიწერია-მეთქი. არადა, რამდენი სიახლეა!!!

შუალედური გამოცდები მშვენიერი ქულებით დავამთავრე, თუმცა ვერ ვიტყვი რომ ამ სემესტრში სწავლით თავს ვიკლავდი 🙂
მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის წევრი რომ ვარ, ესეც მგონი უნდა გახსოვდეთ. 5 ნომბერს კონცერტი გვქონდა და ძალიან ძალიან კარგი იყო!!!
ახლა კვლავ ვაგრძელებთ რეპეტიციებს და დეკემბრის შუა რიცხვებისთვის კიდევ ერთი კონცერტით გამოვაცოცხლებთ თსუ-ს მე-8 კორპუსის სააქტო დარბაზს (სავარაუდოდ 😀 ) !

ნაწილობრივ ამის ბრალიცაა ჩემი და ჩემი მზიანი ალუბლებიანი ბლოგის ასეთი “გაუცხოება” 😐

არის ძალიან სასიამოვნო სიახლე, თუმცა ჯერ-ჯერობით ამაზე ხმამაღლა საუბარი არ მინდა!!! ❤  (sun)

ხო, კიდევ ერთი, ამ მცირეხნიანი “გაუცხოების” მანძილზე, მე უკვე სამსახურის დაწყება და თავის დანებებაც მოვასწარი 😀 სწრაფი ვარ რა 😀

და ჩემი ქორწილიიიიი?!!!  ნუ მთლად ჩემი არა მაგრამ სანახევროდ 😀 არა, არა, არც ვთხოვდები და არც ცოლი მომყავს 😀 ჩემი საუკეთესო დაქალის მეჯვარე ვარ!!! ჩემი თამუნა თხოვდებაააა…..

კაბა უკვე შერჩეული მაქვს, ამ შაბათ-კვირას ფეხსაცმელსაც ვიყიდი. მგონი თამუნაზე მეტად მე ვნერვიულობ ასეთ დეტალებზე 😀

დარწმუნებული ვარ 27 ნოემბერი იქნება ძალიან ძალიან ლამაზი და დაუვიწყარი დღეეე!!!

არ მჯერა, 10 დღეში უკვე ჩემი საუკეთესო დაქალი “ვიღაცის” ცოლი იქნება 😀  მე კი არა დედამისიც ვერ შეეჩვია ამ აზრს და ყველა გახსენებაზე თვალები უცრემლიანდება 🙂 მაია დეიდა, რა საყვარელი ხართ :*

ხო კიდევ რა?  მგონი საკმარისი პოზიტიური news-ები იყო ხო? : )))

ვიცი, რომ ეს ყველაზე უაზრო და “უპერსპექტივო” პოსტი გამომივიდა და ამ შემთხვევაში, ვხვდები, არ გაამართლებს  ცუდად წოლის მაგივრად ცუდად ჯდომის იდეა 😀

მაგრამ მაინც, ინფორმაციული, პირადი და ბლოგ-კალენდარზე კიდევ ერთი დღის მომნიშვნელი პოსტი დაიდო მზიანი წვიმის და ალუბლების თავშესაფარში ❤

Good  Lucks!!!


“შემოდგომის ლეგენდა” და ამბიციურობის ზეიმი KBN-ში

 

ვამბობდი “არც ერთი დღე სტრიქონის გარეშე” ჩემი ლოზუნგიამეთქი…  რაღაც არ მეტყობა!..  საერთოდაც ძალიან მოვწყდი ამ სამყაროს (ვგულისხმობ ბლოგს).  ბევრი სიახლეა, რაღაც ცვლილებები.. ეტაპი, როცა რაღაც ახალს ვეძებ, ვქმნი და მსიამოვნებს ეს!

ხო, კონკურს “შემოდგომის ლეგენდაზე” მქონდა გაგზავნილი ნაწარმოები. 122 მონაწილიდან მხოლოდ 10 გადიოდა მეორე ეტაპზე და რა გასაკვირია და ვერ მოვხვდი : )) გული დამწყდა, მაგრამ არც იმდენად რომ ავდგე და პირდაპირ უნივერსიტეტის მე-6 კორპუსის სახურავიდან გადმოვხტე პროტესტის ნიშნად! : )

თან გორგილაძემ დამამშვიდა, კონკურსები საერთოდ არაფერს ნიშნავს, ხუან რულფო არცერთ კონკურსზე არ ყოფილა, დღეს კი მისი სახელობის ჯილდო ყველაზე პრესტიჟულია სამხრეთ ამერიკაშიო! რა ვიცი, რა ვიცი…

კი დაეჯერება ადამიანს, ბოლო-ბოლო წინა წლის “შემოდგომის ლეგენდის” მე-2 ადგილის მფობელი (რა კარგი სიტყვაა. 🙂 )  და ახლაც ათეულის წევრია! (მასობრივი მილოცვა 😛 ) ყოველ შემთხვევაში დიიდი მადლობა გამხნევებისთვის 🙂

რაღაც აბსურდია, მაგრამ აქამდე ბლოგზე არ გამომიქვეყნებია მოთხრობა, რომელიც ამ კონკურსზე გავაგზავნე. ამ დღეებში გამოვაქვეყნებ, თქვენ მაინც შემიფასეთ : ))

ახლა რაც შეეხება ზემოთ ნათქვამ სიახლეს და “რაღაც ახალის ძებნის, შექმნის და სიამოვნების ეტაპს” 🙂

ყურადღება!!!

უნივერსიტეტში მხიაურლთა და საზრიანთა კლუბის წევრი ვარ! 🙂

ახალი და უკვე დამეგობრებული ადამიანები, ყოველდღე რეპეტიციები, ბევრი აზრიანი და უფრო ბევრი უაზრო ხუმრობები, 😀  გამარჯვების სურვილი და არა მარტო უბრალოდ სურვილი!!! ამისთვის ბრძოლა!

რამდენიმე დღის წინ ჩემს მეგობარს ვეუბნებოდი, იმხელა სიამოვნებას ვიღებ იქ ყოფნით, ისე ვერთობი და ვისვენებ, სულ რომ არ დავდგე სცენაზე და არაფერი გავაკეთო მაინც არ დამწყდება გული და ფუჭად დაკარგულ დროდ არ ჩავთვლი ამ პერიოდს-მეთქი!

სამაგიეროდ, უკვე ვატყობ რომ აღარ მახსოვს ლექციების განრიგი,  სემინარის წინა ღამეს ვეძებ სასწავლ ქსეროქსებს და აღმოვაჩენ ხოლმე რომ არ გადამიღია 🙂 არ მაქვს დავალებები, მჭირს მუდმივი უძილობა და ქრონიკული მთქნარება, თითქმის მთელი დღე უჭმელი დავბოდიალობ და ღამე სახლში მისული ვასკდები საჭმელს 😐

29-ში თამაშია!

უნივერსიტეტის 7 გუნდიდან მხოლოდ ერთი გახდება გამარჯვებული! და საერთოდაც არ ვეთანხმები  “მონაწილეობით თქვენ უკვე გამარჯვებულები ხართ” აზრს!!!

ჩვენ ამბიციურად  1-ლი ადგილი გვინდა!!! 🙂


I <3 TSU

უყურებ უნივერსიტეტთან შეკრებილ სტუდენტებს და ხვდები! არც ბევრი ფიქრი უნდა და არც დედუქციური მეთოდების გამოყენება. უბრალოდ შეხედავ და იტყვი: “ეს პირველკურსელია!” მერე გეღიმება ისეთი ღიმილით რომელსაც ვერაფრით ჩაწვდება “ის” სანამ მომავალ წელს თვითონაც არ დაინახავს მის გარშემო დაბნეული სახეებით, უკიდურესი მარაზმის დროს მშობლების თანხლებით და ზოგიერთ შემთხვევაში მოჩვენებითი თავდაჯერებულობით შენიღბულ ბავშვებს.. და ისე რომ თვითონაც ვერ გაიაზრებს, წამოცდება “ჰმ, პირველი კურსი!”

ჩვენგან განსხვავებით ამათ უფრო გაუმართლათ. ზუსტად მახსოვს შარშან 28 სექტემბერს დაიწყო სწავლა. საააშინლად წვიმდა და გაწუწული ქათმებივით დავბოდიალობდით 😀


რაც იყო, იყო.. ახლა ვთქვათ დღეს რა იყო (რა კარგი სიტყვაა “იყო” 🙂 )
დღეს ბევრზე ბევრი ნაცნობი სახე და ძალიან გულწრფელი ღიმილი, უთბილესი ჩახუტებები და ბევრი ბევრი კოცნა ❤ კიდევ ერთხელ ვიგრძენი რომ მიხარია!

მიყვარს თსუ და თსუ-ელები 🙂


დამთავრდა გამოცდები-დაიწყო ზაფხული! <3

ყველაფერი გენიალურადაა!
გამოცდები მივაღრჩვე, თან არც თუ ურიგოდ.

არ ვნერვიულობდი დიდად. უბრალოდ ძალიან მინდა სტიპენდია, არა მხოლოდ იმიტომ რომ თვეში 150 ლარი საკუთარი ფული მექნება და როგორც მინდა ისე გავფლანგავ 😉  ნუ ესეც მნიშვნელოვანია, მამ უფრო იმიტომ, რომ მიდა ჩემებს დავუმტკიცო, მიღწეულით არ ვკმაყოფილდები.. იმ დღეს დეიდაჩემი მეუბნებოდა, რა არის ჩააბარე და ეხლა ვსიოვო?

არადა მართლა ძალიან მაღალი ქულებით მოვხვდი, რა თქმა უნდა 100 % დაფინანსებით.. ხოდა პირველ სემესტრში  დასვენება და კაი ცხოვრება მოვიწყვე 😀  ნუ სხვა ფაქტრებიც იყო, რომლის გამოც ხშიიიირად ვაცდენდი ლექციებს და დავბოდიალობდი წაღმა-უკუღმა 🙂
რა თქმა უნდა ამან ჩემს ქულებზეც იმოქმედა. 🙂  საბედნიეროდ არაფერი ჩამრჩენია, თორე ყველაზე დებილ და ზარმაც ადამიანად შევრაცხავდი ჩემს თავს 😀
მეორე სემესტრში ცოტა მობილიზება (თუ მობილიზირება?) მოვახდინე, თან ის ზემოთხსენებული “ფაქტორიც” გაქრა ჩემი ცხოვრებიდან (გაქრა კი? საკითხავი აი ეს არის 😀  ნუ რეალურად მაინც… )
მგონი ყველაფერი ასე თუ ისე დალაგდა…
ხოდა იმას ვამბოდი რომ გამოცდებს მოვრჩი!  (აქ საზეიმო მილოცვა 😀 )  ეხლა მალე ქულებიც დაიდება.  ჯერ მარტო 2 საგნის ვიცი, 98 და 92 მყავს (happy)
რაც არ უნდა იყოს, მაინც წინ გადადგმული ნაბიჯია და მომავალ წელს უფრო ვეცდები 🙂
მთავარია რომ უახლოესი 2 თუ 3 თვის მანძილზე არ გავეკარები არავითარ სილაბუსებს, რიდერებს, ჩვენი ლექტორებისთვის ასე საყვარელ ქსეროქსებს და კიდევ ვინ მოსთვლის რამდენ უბედურებას 🙂
რა კარგია რომ დეიდაჩემი ახალ-ახალი წიგნებით მამარაგებს 🙂  ამ ზაფხულს საკითხვარი არ მომაკლდება 🙂

თეთრი თუთის ქვეშ ჰამაკში წიგნები…  ❤ ასევე ვიცი არ მომაკლდება მთის ჰაერი, ცივი მდინარე და ჩანჩქერი, მზე, მეგობრები და  ხანდახან ტვინის ბურღვა სოფლელი ბავშვების… 😀
მიყვარს ზაფხულიიიიი!!!!!!!!!!!!!!!

აქ.. თივის ქვეშ…

მდინარის პირას საღამოობით…

მინდორში.. მზეში…

ჩემი ოცნებები ასრულებას იწყებენ ხოლმე… ❤

იქნებ ამ ზაფხულსაც  … : ))))


გერმანიის ფსევდოფანები და ტანტალა ბიჭი :)

მე რომ ეხლა სულ ცოტა ტვინი მქონდეს თავში და ერთი ნაოჭი მაინც მოიძებნებოდეს, აქ კი არ უნდა ვიჯდე, ორი ღამის მღვიძარობის შემდეგ უნდა მივწვე ლოგინზე და საღამომდე ვიძინო!
ხოლო თუ ერთის ნაცვლად 2 ნაოჭი მექნებოდა, მაშინ ძილის მაგივრად ჯურნალისტიკის ქსეროქსებით უნდა ვიყო გარშემორტყმული და ხვალინდელი გამოცდისთვი ვემზადებოდე!
მაგრამ როგორც ხედავთ არც მძინავს და თქვენც წარმოიდგინეთ ვერც წიგნებს და ქსეროქსებს დალანდავთ სადმე ჩემს გარშემო..  დასკვნა თქვენთვის მომინდია 😀 😀 😀
მგონი ცოტა მაინც შემომრჩა საღად აზროვნების უნარი… ხოდა აი:   მართლა უნამუსობაა ლექტორი ყველაზე მაღალ ქულას მე და სალოს (2 სალო :* )  გვიწერდეს მთელ ჯგუფში, და ჩვენ კიდე ამით “გაბლატავებულები” გამოცდისთვის სამეცადინოდ განსაზღვრულ დროს ასე “ფუჭად” ვფლანგავდეთ 😀
ასევე უნამუსობაა მამა დაქალთან     “კი ჩემი სიცოცხლე, დარჩი და იმეცადინეთ”-სიტყვებით  გტოვებდეს და თქვენ კიდე ჯერ მთელი დღე ჭორაობდე და შიგადაშიგ (უფრო ხშირადაც 🙂 ) მოპირდაპირე სახლის აივანზე ძააალიან საყვარელ ბიჭს უთვალთვალებდეთ 😀
აჰ და ყველაზე აღმაშფოთებელი გინდა გითხრათ? ის ჩვენი ცოდვით სავსე შიშველი დატანტალებდა აივანზე და იმდენი ვიძახეთ ჩვენთვის, “ჩაიცვი ახლა შე კაცო, არ მოგვწონხარ ეგეთიო” რომ ცოტა ხანში მართლა ჩაცმული გამობრწყინდა  🙂  მერე ძმაკაცები ამოუვიდნენ, და მე, სალო და მარი აივანზე გამოვეფინეთ და ახლა იქ დავიწყეთ “მეცადინეობა” 🙂  მერე შეიხიკნენ სახლში და ჩვენ პატიოსნად განვაგრძეთ სწავლა  😀

სადღაც ნახევარ საათში აშკარად მესმის ღრიალი იმ სახლიდან, სალოც გაოცებული თვალებით იყურება, თავიდან ვიფიქრეთ რომ საქეიფოდ იყვნენ ამოსულები ბიჭები ძმაკაცათან და ეს ღრიალი რა უბედურებაა… თან რო აღარც დამთავრდა…
და მოულოდნელად გაიელვა ჩემს ტვინში ნათელმა აზრმა:       “საალ ფეხბურთს უყურებენ ალბათ და გოლი გავიდააა!”- ვიღრიალე მთელი ხმით და გავვარდით ტელევიზორის ჩასართავად 😀

გერმანია-ინგლისი

1-0

მაინც რა ლოგიკა მაქვს მე თვითონ მიკვირს რაა 😀 😀   აბა სხვას რას შეიძლებოდა აეღრიალებინა ერთად შეკრებილი მამაკაცები სამხრეთ აფრიკული ციებ-ცხელების პერიოდში, თუ არა დიად ფეხბურთს! 😀

მივეკარით ტელევიზორის ეკრანს და გერმანელების ყველა შეტევას და უბრალოდ ფეხის გაქნევას ოვაციებით ვხვდებოდით 😀 იქნებადა იმ ბიჭმა გაიგოს, ჩვენც გერმანიას ვგულშემატკივრობთ და როცა საერთო ინტერესები გაქვთ უფრო ადვილად დაახლოვდებიან ხოლმე ადამიანებიო ვვარაუდობდი(თ)  😀
ერთი კი გავიფიქრეთ რა უსინდისო და მედროვე გულშემატკივრები ვართთქო, მაგრამ მაშინვე ვუარყავით ეს აზრი და გავაგრძელეთ შეძლებისდაგვარად  ხმამაღალი ბალეშიკობა 😀 😀
ცოტა ხანში რომ შევატყვეთ რომ ინგლისს კარგი დღე არ ადგა, შეგვეცოდა  დათრგუნული ფეხბურთელები (გვაპატიონ ინგლისისი ფანებმა სიბრალულისთვის)  და გადავწყვიტეთ, მოდი ეხლა ამათ ვუგულშემატკივროთ, იქნება და მოიგონო 😀    და ახლა ინგლისელების ყველა ფეხის  აქნევა-გამოქნევის და ცრუ ელემენტების შემცველი მოძრაობის მოწონებას გამოვხატავდი დაუოკებელი და ხმამაღალი შეძახილებით 😀


ვიყვირეთ, ვიყვირეთ.. ჩავიწყვიტეთ ხმის იოგები  მაგრამ რად გინდა..   მოპირდაპირე სახლის ფანჯარაზე  ფარდაც კი არ შერხეულა 😀
იმედგაცრუებული გადმოვდექი აივანზე და…

“- რა ამბავია, რა  გაყვირეეეებთ!” – ბრაზმორეული  თვალები შემოგვანათა და ამოგვყვირა  1-ლი სართულიდან  წერეთლის ქალმა 😀 😀


“ქალი გამოვიდა საღალატოდ”

ძილში ჩამესმა წვიმის ხმა.. საოცრად, გრუხუნით წვიმდა და მე ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა გადვწყვიტე რომ ლექციებზე არ მივდივარ! ცოტა გამოვფხიზლდი და ცხრილს გონების თვალი გადავავლე.   მივხვდი არ ივარგებდა 8 ლექციის გაცდენა და ზლაზვნით წამოვდექი…

წვიმას დაეკლო.   ნაცრისფერი იყო ყველაფერი.  გავაჩერე სამარშუტო ტაქსი და მძღოლის გვერდით მოვკალათდი.  ვაკვირდებოდი ქუჩაში მოსიარულე და ტრანსპორტში ამომავალი მგზავრების მოღუშულ სახეებს და მეც ცუდ გუნებაზე დავდექი.

უკან ადგილები შეივსო.

“მარშუტკას” გოგონამ დაუქნია ხელი. წინ ვიჯექი და კარგად ვხედავდი.  გამხდარი, შავგვრემანი გოგო იყო. ორ მხარეს კიკინებად შეკრული, ჩამოშლილი თმებით, გვერდზე გადაკიდებული ჩანთით და ჯინსის შარვლით. არაფერი განსაკუთრებული.  შორიდანვე  შევნიშნე ხელში წიგნი.

ჩემ გვერდით დაჯდა.  მაშინვე წიგნს დავხედე. ოტია იოსელიანის “ქალი გამოვიდა საღალატოდ.”

სასიამოვნო გრძნობა დამეუფლა.  ყოველთვის ასე ვიცი როცა კარგ წიგნს შევხვდები 😉  სათაურიდანვე მოვიხიბლე…

ჩუმად ვათვალიერებ გოგოს, რაღაც მიზიდავს.    წიგნი.

გადაშალა.  ლამის ჩავვარდე ცხვირით ფურცლებში.  კითხულობს. ვკითხულობ.  მგონი შეამჩნია ჩემი დაჟინებული მზერა. არ ვიმჩნევ. ასეთ დროს არ მაინტერესებს არაფერი სხვა..

მძღოლი ამუხრუჭებს, სწრაფად ვწევ თავს. კინაღამ დავეჯახეთ. უცბად ვერკვევი, ვუბრუნდები წიგნს.  აჰ გადაუშლია…   ვაგრძელებ კითხვას.  თვალები მერევა.   ვკითხულობ.  კითხულობს…

…………………………

–  ”  აქ გამიჩერეთ!.. ”

 

შეძრწუნებული და ნაწყენი თვალებით ვუყურებ.   თითქოს რაღაც ძალიან დიდი წამართვა…

3 ფურცლის მერე ჩავიდა.

თვალებით გავაცილე…    საღალატოდ გამოსული ქალი..

 



ლექციაში არეული ფიქრები…

რამდენიმე წუთი დარჩამეთქი ვიფიქრე..        დავხედე.    4 წუთით მეტია…       ჯერ არ შემოსულა.   ხმაურია. შეიძლება ითქვას ყაყანიც.   მარტო ვზივარ გრძელ,   ყავისფერ მერხზე და ვწერ,   ვწერ…    გწერ…

ვითვლი წუთებს..    ველოდები.

–”ლექტორმა რამოდენიმე წუთი დამაგვიანდება”

საყვარელი ქალია. ორსული. ყველა ფეხმძიმე მესაყვარლება მე.


პასტა არ მომწონს. მახინჯად მეწერინება. 😦 [ 🙂 ]

… ნეტა როგორ შემხვდები?..

14:07 არის უკვე.

შენს ნახვამდე დარჩენილია ზუსტად 1 სთ და 23 წუთი.

მერე არ ვიცი.

გაგიღიმებ. ეს ვიცი მარტო.

მერე თვალებში ჩაგაკვირდები.. და მერე ვნახოთ.

მერე შენზეა…


ლექტორი ჯერ არ შემოსულა.   ესენი რატომღაც ჩაწყნრადნენ.    აღარ ითქმის “ყაყანი.”

……. აი, ისევ დაიწყეს 🙂


მე ყოველთვის მინდა ხოლმე შენი ნახვა. წინადღის კამათის  შემდეგაც კი… მაინც მინდა. იმიტომ რომ…


და მგონია რომ შენ ყოველთვის კამათის შემდეგ, შიშით მოდიხარ ჩემთან.. იმის შიშით რომ ისევ ვიჩხუბებთ და ამიტომ არ გინდა..


მე პირიქით. შერიგების სიხარულით მოვდივარ ხოლმე..

” …ცოტა ხანი დამაგვიანდება, არ დაიშალოთ, წყლები დავღვარე, ავწმენდ და მოვალოო” – საშინლად ხუმრობს  სანდრო…


მოვიდა ლექტორი.

როგორ გაღიმებული შემოვიდა…

ფეხმძიმედაა..


ვსიო დავიშალეთ 😉


14:15 სთ.


პ.ს. 15 წუთ დაუგვანია..  მე ვპატიობ :*


შეგვასვენა.

შარვალი არ უხდება. და მცელზე ის ზოლი..

მაინც საყვარლად იღიმის.

ეხლა სემინარი დაგვეწყება.

მეზარება.

დავრჩები მაინც, უნდა გნახო…

ნეტა სად ხარ?

უკან გალაკტიონის “თოვლს” კითხულობენ.

დღეს უკვე მეორედ ვუსმენ გალაკტიონს.

დილით ლექტორმაც “უხვად” მოიშველია.

ხო მართლა. ხვალ “ვარდისფერ ავტობუსს” დავესწრები. მგონი……


………………………………………….


პ.ს.          …აქ არ მთავრდებოდა…    მერე კიდევ იყო ჩემს ფურცელზე ვრცელი ჩანაწერი.    არ მინდა აქ გადმოტანა და გამომზეურება.   ჯერ ადრეა..   არ მინდა კიდევ შევცდე…


ისე უბრალოდ.


სტუდენტური პროტესტი :D

როდესაც საქართველოს მოსახლეობის დიდი ნაწილი შეშინებულ-შეშფოთებულ-აღელვებულ-დაძაბული და ა.შ. იყო, მე გაგებაში არ ვიყავი რა ხდებოდა, უკვე “შემთვრალ სადღეგრძელოებს” ვუსმენდი და შამპანურს ვყლურაწავდი 🙂 მაშინღა გავიგეთ რა ხდებოდა როცა იუბილარის ბიძა შემოვიდა და სიცილი-ხარხარში მოგვიყვა რომ თურმე ერთ შეშინებულ მეზობელს “პოპულიდან” სურსათი გამოუზიდავს და ოჯახთან ერთად გარბოდა 😀 რა თქმა უნდა ბახუსის და “ინფორმაციულ ვაკუუმში” ყოფნის გამო  კარგად ვერც გავიაზრეთ რა მოხდა და გავაგრძელეთ “ყლურწვა” 😀


საცოდავი დედაჩემი.. თურმე ამ დროს ხან ჩემთან დარეკვას ცდილობდა და ხან ჩემ დასთან..  😦  უშედეგოდ..   ჩემი ლამაზი დედიკო…


აგორდა პროტესტის ტალღა “იმედის” წინააღმდეგ და რა თქმა უნდა არც სტუდენტები ჩამორჩებოდნენ!   დღეს ლექციის მერე უნივერსიტეტის მე- 6 კორპუსიდან გამოსულს   “გზა გადამიკეტა და მოძრაობა შემიფერხა”   😀  რამდენიმე ათეული სტუდეტის გამოსვლამ.   საპროტესტო აქციის ლოზუნგი იყო   ” ნუ იტყუება იმედი!”

იქ ნახავდით როგორც მომავალ ჟურნალისტKებს, რომლებიც ზემოთ ნახსენები ლოზუნგის თითოეულ ასოს ინაწილებდნენ,   ფურცლებზე წერდნენ და თანმიმდევრულად ლაგდებოდნენ,   ასევე მოცლილ სტუდენტებს რომლებიც სკანირებდნენ “ძირს მატყარა “იმედი” და სემინარებსაც “საპატიო” საბაბით აცდენდნენ   😀

თქვენი მონა-მორჩილი  კი ამ დროს ცოტა მოშორებით ვიდექი და ველოდებოდი ერთ ვაჟბატონს რომელიც საეჭვოდ ცუდად იგვიანებდა და ზუსტად მაგას დააბრალეთ ეხლა რომ მე იმაზე გაბრაზებულმა და “განერვიულებულმა” ( 😀 ) ვეღარ მოვიფიქრე სურათების გადაღება  “მასობრივი საპროტესტო აქციისთვის”   რომელში მონაწილეთა რაოდენობა ჭეშმარიტ პროტესტანტებთან,   მოცლილ სტუდენტებთან და უბრალოდ გაკვირვებულსახიან გამოვლელებთან ერთად სულ დიდი 50 კაცს არ აემოტებოდა 😀

მოკლედ ასე იყო თუ ისე მთავარია რომ “იმედმა” “იცუღლუტა”, (არ გამინაწყენდეთ ასეთი უმსუბუქესი შედარებისთვის, არ მინდა პოლიტიკური ჭრილი და აღშფოთების მწვერვალი…)   -სტუდენტებმაც “იცუღლუტეს”..

და მე კი ამ დროს ვიდექი და ველოდი… 🙂



მოვიდა 15 წუთის დაგვიანებით… 🙂