“მზის ფესტივალი” მზიურში

“აი მე ვარ მართლა პარაზიტი, ხალხის გამფუჭებელი, ლექციების გამცდენელი, გამცუღლუტებელი და ა.შ. : )))))) 

მარა აი მიყვააააააააააააააააააააარს ასეთი რომ ვარ : ))) “ – ჩემი გუშინდელი სტატუსი facebook–ზე 🙂

რატოომ? იმიტომ რომ დილაუთენია ჯერ ლოგინიდან წამოვაფრინე ანი, მერე ტვინი გავუბურღე, სანამ ლექციების გაცდენაზე და მზიურში წასვლაზე არ დავითანხმე.

მიზეზი მნიშვნელოვანი,

არგუმენტი შეუცვლელი,

დასაბუთება შეურყეველი:

ჩვენი დღე უნდა აღვნიშნოთ! 

წავედით!

მთელი გზა მებუზღუნებოდა, ლექციებს მაცდენინებ, პრეზენტაცია გასაკეთებელი მაქვს, რეფერატი დასაწერიო, მაგრამ…

შევედით თუ არა მზიურში, ყველაფერი დაავიწყდა..

…ლოყებზე მზეებდახატული ბავშვები, იასამნისფერი ბუშტები, ბევრი ყვავილები, ასფალტზე ფერადი ცარცებით დახატული ნახატები, სათამაშოები, წვრილ–წვრილად დაჭრილი ფერადი ქაღალდები, შრეკი და მზე…

ამდენი დიდი ხანია აღარ გვიცნია. არც ამდენი გვითამაში ბავშვებთან ერთად.

სოსო, ქეთი, სერგო, კატო, ლუკა, გიორგი, საბა….  კიდე რამდენი.

როგორ უხაროდათ ჩვენთან ერთად თამაში.

მშობლების ხელებს ჩაჭიდებული, ლამაზ ტანსაცმელში გამოპრანჭული ბავშვები გარშემო გვივლიდნენ, თითქოს რატომღაც ერიდებოდათ ჩვენთან მოსვლა.

 “არა, ამას ვერ ითამაშებს” – უცნაური ტონით მითხრა დიდსაყურეებიანმა ქალმა და  ბავშვი  გაგვარიდა.

არავის გვიდარდია.

ვთამაშობდით ჩვენ და ბავშვები, ბავშვები სურამის სახლიდან….


“მე ვხედავ მზეს” დამთავრდა…

.

“მე ვხედავ მზეს” დამთავრდა!

1 თვის განმავლობაში ამ თამაშში მონაწილე ბლოგერები ვცდილობდით ყოველდღიურად ჩვენს გარშემო “მზეები” დაგვენახა და აქ გადმოგვეტანა.

მივხვდი რომ ძნელია…

ვიჯექი საღამოობით და ვფიქრობდი, რა მოხდა დღეს?  ვერაფერს ვიხსენებდი ისეთს, რომ აქ დასაწერი ყოფილიყო.

მაინც ვწერდი.

უფრო ხშირად არაფერი ღრმა და სულიერი, უბრალოდ  ჩემი გამომცხვარი ნამცხვარი და გამოცდაში მიღებული შეფასება იყო ჩემი მზე..

და მე ამ დროს მრცხვენოდა..

მივხვდი რმ ძნელია “მზის” დანახვა ცივ კედლებში, მაგრამ იმაშიც დავრწმუნდი რომ სულ უმზეო დღესაც შეიძლება დიდი და მცხუნვარე მზის აღმოჩენა შენს გვერდით!..

მივხვდი რომ ჩემი ყველაზე დიდი მზე ადამიანია!.

ურთიერთობები მანიჭებენ ყველაზე მეტ სიამოვნებას და როცა “ერთი ვარ” გულში უხმოდ ვტირი…

კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ ჩემი მეგობრები მართლა ჩემი ყველაფერია..

გავიხსენე რა კარგია ბნელ ოთახში თვალებდახუჭული ჩემივე მოგონილი  სიმღერის მღერა.

..და ჩემი მზე – დე, დედიკონა…

კიდევ ბევრ რამეს მივხვდი და ბევრ რამეზე დავფიქრდი..

……………………………………..

“მე ვხედავ მზეს” დამთავრდა…

მე ისევ გავაგრძელებ მზეების დათვლას!..

p.s. . რატომღაც თითქოს ნაღვლიანი პოსტი გამომივიდა : )


მზიანდღიანი ამბები

ახლა “მე ვხედავ მზე”-ში ჩართულ ბლოგებს გადავხედე და  მივხვდი რომ ვზარმაცობ!  ყველა აქტიურობს ჩემს გარდა და მე არც კი მახსოვს ბოლო “მზიანი პოსტი” როდის დავწერე.  აი, მოსაყოლი კი იმდენი დაგროვდა არც ვიცი საიდან დავიწყო. (უბანალურესი ფრაზაა მაგრამ ახლა ზუსტად შეეფერება ჩემს მდგომარეობას)

მგონი ჯობია აპრობირებულ მეთოდს მივმართო და ყველანაირი ქრონოლოგიის გარეშე ჩამოვწერო უკანასკნელ პერიოდში ჩემს გარშემო მომხდარი მზიანი ამბები. : )

1. 8-ში იმედის დილის ეთერში ვიყავით მიწვეული თსუ-ს KBH-ის გუნდი და მცირე პროგრამა წარმოვადგინეთ. მე, შოთა, ვაჟა და მიროტა ვიყავით. მართლა ძალიან სასიამოვნო შეგრძნება იყო (რასაც ნამდვილად ვერ ვიტყვი დილა უთენია ადგომაზე, რათა 8 საათზე ლუბლიანას 5-ში ვყოფილიყავით დარჭობილები 😀 ).  სიანფორმაციო გამოშვება მიგვყავდა მე და შოთას, ვაჟა- არტურ ხიფათიანი ( 😀 ) პირდაპირ ეთერში გვერთვებოდა ჰაიტიდან ( 🙂 ) ხოლო მიროტა ამინდის პროგნოზს გვაცნობდა “იდეალურად”. დაწვრილებითი ინფორმაციისთვის შეგიძლიათ იხილოთ ჩანაწერი აქ ან აქ (08 თებერვალი, სამშაბათი, 08:35 წთ.)

2. თექის პირველ გაკვეთილზე ვიყავი. მასწავლებელი ძალიან მომეწონა, თუმცა ჯერ წესიერად თექის დალაგებაც ვერ ვისწავლე 🙂 დღეს ვაპირებ მაგაში  “გავიწაფო ხელი” 🙂

3. რამდენიმე დღის წინ ჩემ თამუნასთან დავრჩი, გიორგი ზბორებზე იყო წასული ესპანეთში და მარტო დარჩენის შეეშინდა სახლში. იდეალური იყო.. უაზროდ ბევრი ვილაპარაკეთ, დუბაის ამბები სულ დაწვრილებით მოვაყოლე და ჩემსკენ მომხდარი სიახლეებიც გავაცანი.  ხო “გარიგება2-ზეც” ვიყავით რატომღაც 😀 (აქვე ავღნიშნავ რომ ეს ის არ იყო რასაც 20 წელი ველოდით 😀 ყოველშემთხვევაში მე უკეთესი მინდოდა ყოფილიყო. ისე ამაზეც ღირს ერთი პოსტის დაწერა)

4. KBH-ის რეპეტიციები გრძელდება. 18-ში საქართველოს ჩემპიონატის გახსნითი კონცერტია და ვემზადებით. მომწონს.  რა ვთქვა.. მომწონს მიუხედავად იმისა რომ გუნდის წევრების სიმრავლის  გამო 3-ჯერ თუ  მოგიწია სცენაზე გასვლა, უკვე ვარსკვლავი ხარ 😀

5. მგონი მუშაობაც დავიწყე. ამაზე ცოტა მოგვიანებით დავწერ ალბათ უფრო ვრცლად, ჯერ ჩემს მოვალეობებში მეც ვერ გავრკვეულვარ, თუმცა მიხარია რომ ჩემი პროფესიით ერთ-ერთ ჟურნალში!

6. პორტეპიანოზე დაკვრის გახსენება მინდა. და სხვა ვინ თუ არა ჩემი რაფაელო მოკლედ, თუ ყველაფერი კარგად აეწყო კვირაში 2-ჯერ ჩემი ეკუნა “გაკვეთილებს ჩამიტარებს” და იმედია  აღარ შემრცხვება ხოლმე, როცა მთხოვენ დაკვრას და მაყვედრიან ჩემს 7 წლიან სწავლას მუსიკალურში :X

7.     “მე ლამაზი მეგობარი მყავდა…”

არ ვიცი, მგონი ეს ყველაზე დიდი მზეა და მე ბოლოსთვის მოვიტოვე.. ან შეიძლება საერთოდაც არაა “მზე”…  ჩემი, ძალიან ჩემი გამოჩნდა…  დიდი ხნის წინ დაკარგული. ჩემთვის…  ეკითხება ჩემს მეგობრებს ჩემზე..

იმედია მიხვდა, რომ არ ვიყავი მაშინ არაფერში დამნაშავე, და თუ რამე იყო, ეგეც ჩემი სისულელით მომივიდა.  უზომოდ მიყვარდა..  და მიყვარს..  ყველაფრის მიუხედავად!

p.s. არ ყოფილა “მზე”.. ახლა მითხრა რაღაცეები ეკამ და ვაედითებ.. სისულელეა. და მე კიდე რა ბავშვურად გამიხარდა! ბავშვია ისევ!..

სხვა?.. არაფერი მახსენდება.. უბრალოდ ბედნიერი ვარ და ეგაა..

გუშინ ჩემი ერთ-ერთი ფეისბუქელი მეგობარი მეუბნებოდა, რომ სრულყოფილი არა ჩემი ბედნიერება, იმიტომ რომ გვერდით “ჩემი ნაწილი” არ მყავს.. შეიძლება სადღაც მართალიცაა! “შეიძლება” არა, მართალია!

ყოვეთვის მჭირდება ადამიანი ვისაც შემიძლია უბრალოდ უსიტყვოდ ჩავეხუტო და ვგრძნობდე რომ მიყვარს… მაგრამ ამ ეტაპზე ეს ჩემთვის იდეალური მდგომარეობაა!!!


სალომე უჯარმელი

28 იანვარი სალომე უჯარმელის ხსენების დღეა!!!

საქართველოს ისტორიიდან ცნობილია იბერიის დედოფალი, რევ მირიანის ძის მეუღლის, სომეხთა მეფის თრდატის (287-330წწ.) ასული სალომე უჯარმელი„რამეთუ მოსცა თრდატ ასული თვისი, რომელსა ერქუა სალომე, ძესა მირიანისასა ცოლად, რომელსა ერქუა რევ“ ( ქართლის ცხოვრება“ Iთ70).

წმიდა სალომე უჯარმელი და პეროჟავრა სივნიელი ქართველთა განმანათლებლის, წმიდა ნინოს (ხს. 14 იანვარს და 19 მაისს) უახლოესი თანაშემწენი იყვნენ. მათ წმიდა ნინოსთან ერთად უამრავი ჭირი და განსაცდელი გადაიტანეს ქრისტეს სარწმუნოების გასავრცელებლად.

სალომე უჯარმელი მირიან მეფის (ხს. 1 ოქტომბერს) ვაჟის, რევის ცოლი იყო. პეროჟავრაც ქართლის ერისთავის მეუღლე გახლდათ. მათ დედოფლის პატივთან ერთად „ტყვე ქალის“ – წმიდა ნინოს მსახურებაც იტვირთეს და მუდამ იწვრთნებოდნენ წმიდა ნინოსაგან ლოცვით, მარხვითა და სხვა კეთილი საქმეებით.

ქართლის მოქცევის შემდეგ, წმიდა ნინოს შთაგონებითა და წმიდა მეფე მირიანის ბრძანებით, წმიდა სალომემ უჯარმაში პატიოსანი ჯვარი აღმართა.

ღვთის განგებით, წმიდა ნინო დაბა ბოდინში (ბოდბე) დასნეულდა. ავადმყოფთან სასწრაფოდ შეიკრიბნენ მისი სიწმიდის თაყვანისმცმემლები, რომელთა შორისაც იყვნენ სალომე უჯარმელი და პეროჟავრა სივნიელიც. დედოფლებს „გამოსდიოდეს ნაკადულნი ცრემლთანი თუალთაგან მათთა განშორებისათვის მოძღვრისა მოღუაწისა და სნეულთა მკურნალისა“. მათ სასიკვდილო სარეცელს მიჯაჭვულ წმიდანს ჰკითხეს: „ვინაჲ ანუ ვითარ მოშუერ შენ ქუეყანასა ჩუენსა, მაუწყე ჩუენ საქმე შენი! რაჲსა იტყჳ ტყვეობასა, ტყვეთა მხსნელო სანატრელო?“

წმიდა სალომე უჯარმელმა და პეროჟავრა სივნიელმა ჩაწერეს ქართველთა განმანათლებლის წმიდა მოციქულთასწორი ნინოს ცხოვრება. მათ ხსნებას საქართველოს სამოციქულო ეკლესია აღნიშნავს 15 იანვარს, წმიდა ნინოს ხსენების მომდევნო დღეს.

„ქართველ წმიდანთა ცხოვრებანი“, თბილისი, 2004 წ.

 

ყველა სალომეს გილოცავთ!

წმინდა სალომე უჯარმელი გფარავდეთ!



ჩემი რაფაელო :*

…  ავდექი და წავედი!
დავიკიდე ხვალინდელი ქართულის გამოცდა და წავედი.
არც მინანია.
მივხვდი როგორ ძალიან მომნატრებია…
უკვე შეჭმულ რაფაელოზე დამპატიჟა 🙂
ენად გავიკრიფე.  სწრაფად, სწრაფად, თითქოს მინდოდა ყველაფრის თქმა მომესწრო. ასეც იყო..
“კაი რაა, დამაცადე მეც ვთქვა!” – ჩემი წყნარი :*

როგორ მიყვარს ❤  არ მეყო!
ხო ზამთარი იყო..   ხო საღამო იყო არა?.. და ხო ციოდა კიდეც.

მაინც მზე იყო..


ჩემი ეკო – ჩემი მზე ❤
ჩემი რაფაელო :*

კიდევ ერთი მზიანი…

დავიწყებული მზე შემოგეპარე ბლოგზე….

მოკლედ ისე უბრალოდ გამახსენდა, რომ მე ვსარგებლობ პრივილეგიით ვწერო ის რაც მინდა….

მზეო მზეო.. ჩვენ მზეს ვხედავთო.. ჩემზე მეტად ხედავთ თქვენ მაგ მზეს?! ჰმმ….

სულ ხელცარიელიც არ მოვსულვარ ჩემი მზიანი ფოტოების დიდი კოლექცია მოგიტანე… რამდენი ხანია ვაგროვებ რომ იცოდე… მმმ…

This slideshow requires JavaScript.

კიიდევ… მოგიტანე ნაწყვეტი ჭილაძის ლექსიდან….

წვიმა კი მოდის.
ხმამაღლა მოდის
და ძირს ჩამოაქვს ხმელი ფოთლები.
ფოთლებს ჩამოაქვთ ხის ოცნებები,
ხის სურვილები და იმედები.
და ტოტებს შორის.
დიდი ხნის მერე.
ისევ გამოჩნდა თეთრი ქალაქი,
ადამიანთა თავშესაფარი,
თეთრი ქალაქი გამოჩნდა ისევ.
ამასობაში გადიღო კიდეც
და შემოდგომის მზე ამოვიდა
და შემოდგომის მზე გალიებში
კვლავ შემოცვივდა ოქროს ფოთლებად.
შეინარჩუნე,
რადგან უმზეოდ გაგიჭირდება,
გაგიჭირდება,
გაგიჭირდება…
მზე ამოვიდა.
მზემ გამაბრუა.
მზეს შევეფარე.
მზის იმედი მაქვს.
მზით გავთამამდი.
მზედ მინდა ვიქცე.
მზეო,
ნურასოდეს ნუ წახვალ ჩემგან!
მზე ყველას უნდა და ყველას უჭირს
მისი გაყოფა და დარიგება,
რადგან ყველაფერს ადვილად ვუტანთ.
როცა სხეული მზითაა სავსე.

ახლა როგორც შემოვიპარე ისე გავქრები…. თუ ამ სურათებმა ცოტათი მაინც გაგაღიმათ და მზის სითბო მოგიტანათ სულ ტყუილადაც არ მოვსულვარ :))

:**


ჩემი მზე – დე …

მაღვიძარამ პატიოსნად ზუსტად დროზე დარეკა. ამ დროს ჯერ კიდევ სძინავთ ჩემებს –  მიყვარს დილის სიჩუმეში, დასვენებული გონებით მეცადინეობა. “სულ ათიოდე წუთი” – შევთხოვე სინდისს და ისევ საბნის ქვეშ შევძვერი.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

…თვალებდახუჭულმა ხელის ცეცებით მოვძებნე მობილური.

11:00 !!!

ჩემი დილით მეცადინეობის გეგმები ჩაიშალა. არც მწყენია. სულ ცოტა შემრცხვა.

ადგომას აღარ ვჩქარობა.  მეცადინეობაზე მეტად დილის ძილი, სიზმრებიდან გამოყოლილი სუნი და თვალებდახუჭულს ფიქრი მიყვარს.

მახსენდება გუშინ როგორ უაზროდ, სიგიჟემდე მომინდა დედას ჩავხუტებოდი.

“დეე, დე,  აქ მოდი რა ერთი წუთით, სწრაფად რა დეეეე!” – მე პლედში გახვეული ჩემს ლოგინზე ვწევარ და წიგნებსა და ქსეროქსებში ვარ ჩაფლული.

დედა სულ რამდენიმე ნაბიჯში დგას ჩემგან და გაკვირვებული სახით მიყურებს. “დეეე..”

და ისე უზომოდ ძალიან მომინდა რომ  სულ 1 წამში გადავიძრე პლედი და წამოვფრინდი. რა თბილი იყო დე..  ყელში შევუძვერი..   ჩამიგულმკერდა..

გაუხარდა.  ხშირად არ ვარ ასეთი თბილი 😐 შემრცხვა…

ისევ უცბად მოვწყდი და საწყის პოზიციას დავუბრუნდი, ჩემს ქსეროქსებთან…

მიყვარს ჩემი მზე!…

 

p.s. ბოლოს როდის ჩაეხუტეთ დედას?…