იმიტომ, რომ…

არ ვიცი ვის ვებუტები, ან რას.

უბრალოდ დღეს არ წავალ.

იმიტომ, რომ მცივა.

იმიტომ, რომ გარეთ ქარია.

იმიტომ, რომ მზე არ არის.

იმიტომ, რომ ახლახანს ვიბანავე.

იმიტომ, რომ გავცივდები.  😐

იმიტომ, რომ მეზარება…

იმიტომ, რომ მარტო მინდა ყოფნა.

იმიტომ, რომ გულს მტკენენ და არ იციან.

იმიტომ, რომ გულს ვტკენ და ვიცი.

იმიტომ, რომ ხშირად ვერ ვხვდებით რა გვინდა.

ან ვხვდები, მაგრამ ჩემს თავსაც კი არ ვუმხელ ამას…

იმიტომ, რომ მე ვარ..

არ წავალ, იმიტომ, რომ გუშინ წამოვედი…

მითხრეს, დარჩიო და არ დავრჩი.

შემეძლო არ შემემჩნია და შევიმჩნიე.

შემეძლო გავჩუმებულიყავი, მაგრამ ვთქვი..

იმიტომ, რომ არ უნდა მეტირა მაგრამ…..

p.s. ხვალ მოვალ.. გავიღიმებ და  უბრალოდ გეტყვით, რომ მიყვარხართ..

ან არც გეტყვით.

უბრალოდ… :  )


რა მესიყვარულება

შემოგაზაფხულდა…

შემომზეურდა და ამაფორიაქებს მალე ვიცი.

მემილიონჯერ მომანდომებს გავვარდე გარეთ და ვიბოდიალო მზიან ქუჩებში. მომანდობეს “არა-მარტო” ბოდიალს..

მაგრამ, როცა დავფიქრდები, ვხვდები, ასეც მშვენივრად ვარ!

მეტად თავისუფალი, უფრო მეტად დამოუკიდებელი!

ვაკეთებ იმას, რაც მსიამოვნებს და მომწონს.

არ ვარ 24 საათი მობილურს ჩაფრენილი იმის მოლოდინში, თუ როდის მომწერს მესიჯს!

არც ლექციებს შორის შუალედებს ვანაწილებს შეხვედრებისთვის.

არ ვფიქრობ იმაზე,  რა ვუყიდო დაბადების დღეზე. (და სხვათა შორის, არა მარტო მას…)

და არც აუცილებლობა მოითხოვს, ვიყო “მის” მეგობრებთან, რომლებთან ერთადაც ყოფნა არ მსიამოვნებს!

შემიძლია გავეპრანჭო ყველა ბიჭს და არ ვიფიქრო იმაზე რომ რაღაცას ვაშავებ!

შემიძლია უფრო ორგანიზებულად მოვეკიდო სწავალს და უფრო ხშირად ვნახო მეგობრები (თუნდაც იმ ავადსახსენებელი ლექციებს შორის შუალედების დროს.)

არ ვინახავ მობილურში “მიყვარხარ.. ❤  ჩემიიიი…  :*  ვგიჟდები.. ❤  სიცოცხლე ხარ.. ***  ერთადერთი.. :* ” და ა.შ.  მსგავსი სიტყვებით გამოტენილ მესიჯებს და ჩემი განუყრელი მობილურიც აღარ მეუბნება memory full-ო.

ხო, ამაზე გამახსენდა, ჩემი კომპიუტერიც არანაკლებ მადლობელია, სურათების წაშლასთან ერთად რამდენიმე KB-ის გამოსუფთავების გამო 🙂

სახლში მოსვლას საღამოობით ისევ ვიგვიანებ, მაგრამ ახლა ვიცი, რომ მიზეზის კითხვისას არ მოვიტყუები და თამამად ვიტყვი  “რეპეტიციაზე ვიყავი”-მეთქი და ამიტომ ძველებურად არც სინდისი მქენჯნის ჩემი ტყუილების გამო.

კიდე რამდენი მიზეზის ჩამოთვლა შემიძლია, მაგრამ ვიცი გამოხტებიან მავანნი და მავანნი და ერთი გემრიელად მიმლანძღავენ არარომანტიკულობისა და უგრძნობელობის ბრალდებით  ( ნეტა მიცნობდნენ.. : ) )

ხოდა, აბა ახლა თქვენ მითხარით, რა მესიყვარულება : )

და საერთოდაც,  რა საჭიროა სხვა..  როგორც ერთ ლექსში ვამბობ,

“მე მზესთან ერთად ღიმილით ვივლი!..”


მზიანდღიანი ამბები

ახლა “მე ვხედავ მზე”-ში ჩართულ ბლოგებს გადავხედე და  მივხვდი რომ ვზარმაცობ!  ყველა აქტიურობს ჩემს გარდა და მე არც კი მახსოვს ბოლო “მზიანი პოსტი” როდის დავწერე.  აი, მოსაყოლი კი იმდენი დაგროვდა არც ვიცი საიდან დავიწყო. (უბანალურესი ფრაზაა მაგრამ ახლა ზუსტად შეეფერება ჩემს მდგომარეობას)

მგონი ჯობია აპრობირებულ მეთოდს მივმართო და ყველანაირი ქრონოლოგიის გარეშე ჩამოვწერო უკანასკნელ პერიოდში ჩემს გარშემო მომხდარი მზიანი ამბები. : )

1. 8-ში იმედის დილის ეთერში ვიყავით მიწვეული თსუ-ს KBH-ის გუნდი და მცირე პროგრამა წარმოვადგინეთ. მე, შოთა, ვაჟა და მიროტა ვიყავით. მართლა ძალიან სასიამოვნო შეგრძნება იყო (რასაც ნამდვილად ვერ ვიტყვი დილა უთენია ადგომაზე, რათა 8 საათზე ლუბლიანას 5-ში ვყოფილიყავით დარჭობილები 😀 ).  სიანფორმაციო გამოშვება მიგვყავდა მე და შოთას, ვაჟა- არტურ ხიფათიანი ( 😀 ) პირდაპირ ეთერში გვერთვებოდა ჰაიტიდან ( 🙂 ) ხოლო მიროტა ამინდის პროგნოზს გვაცნობდა “იდეალურად”. დაწვრილებითი ინფორმაციისთვის შეგიძლიათ იხილოთ ჩანაწერი აქ ან აქ (08 თებერვალი, სამშაბათი, 08:35 წთ.)

2. თექის პირველ გაკვეთილზე ვიყავი. მასწავლებელი ძალიან მომეწონა, თუმცა ჯერ წესიერად თექის დალაგებაც ვერ ვისწავლე 🙂 დღეს ვაპირებ მაგაში  “გავიწაფო ხელი” 🙂

3. რამდენიმე დღის წინ ჩემ თამუნასთან დავრჩი, გიორგი ზბორებზე იყო წასული ესპანეთში და მარტო დარჩენის შეეშინდა სახლში. იდეალური იყო.. უაზროდ ბევრი ვილაპარაკეთ, დუბაის ამბები სულ დაწვრილებით მოვაყოლე და ჩემსკენ მომხდარი სიახლეებიც გავაცანი.  ხო “გარიგება2-ზეც” ვიყავით რატომღაც 😀 (აქვე ავღნიშნავ რომ ეს ის არ იყო რასაც 20 წელი ველოდით 😀 ყოველშემთხვევაში მე უკეთესი მინდოდა ყოფილიყო. ისე ამაზეც ღირს ერთი პოსტის დაწერა)

4. KBH-ის რეპეტიციები გრძელდება. 18-ში საქართველოს ჩემპიონატის გახსნითი კონცერტია და ვემზადებით. მომწონს.  რა ვთქვა.. მომწონს მიუხედავად იმისა რომ გუნდის წევრების სიმრავლის  გამო 3-ჯერ თუ  მოგიწია სცენაზე გასვლა, უკვე ვარსკვლავი ხარ 😀

5. მგონი მუშაობაც დავიწყე. ამაზე ცოტა მოგვიანებით დავწერ ალბათ უფრო ვრცლად, ჯერ ჩემს მოვალეობებში მეც ვერ გავრკვეულვარ, თუმცა მიხარია რომ ჩემი პროფესიით ერთ-ერთ ჟურნალში!

6. პორტეპიანოზე დაკვრის გახსენება მინდა. და სხვა ვინ თუ არა ჩემი რაფაელო მოკლედ, თუ ყველაფერი კარგად აეწყო კვირაში 2-ჯერ ჩემი ეკუნა “გაკვეთილებს ჩამიტარებს” და იმედია  აღარ შემრცხვება ხოლმე, როცა მთხოვენ დაკვრას და მაყვედრიან ჩემს 7 წლიან სწავლას მუსიკალურში :X

7.     “მე ლამაზი მეგობარი მყავდა…”

არ ვიცი, მგონი ეს ყველაზე დიდი მზეა და მე ბოლოსთვის მოვიტოვე.. ან შეიძლება საერთოდაც არაა “მზე”…  ჩემი, ძალიან ჩემი გამოჩნდა…  დიდი ხნის წინ დაკარგული. ჩემთვის…  ეკითხება ჩემს მეგობრებს ჩემზე..

იმედია მიხვდა, რომ არ ვიყავი მაშინ არაფერში დამნაშავე, და თუ რამე იყო, ეგეც ჩემი სისულელით მომივიდა.  უზომოდ მიყვარდა..  და მიყვარს..  ყველაფრის მიუხედავად!

p.s. არ ყოფილა “მზე”.. ახლა მითხრა რაღაცეები ეკამ და ვაედითებ.. სისულელეა. და მე კიდე რა ბავშვურად გამიხარდა! ბავშვია ისევ!..

სხვა?.. არაფერი მახსენდება.. უბრალოდ ბედნიერი ვარ და ეგაა..

გუშინ ჩემი ერთ-ერთი ფეისბუქელი მეგობარი მეუბნებოდა, რომ სრულყოფილი არა ჩემი ბედნიერება, იმიტომ რომ გვერდით “ჩემი ნაწილი” არ მყავს.. შეიძლება სადღაც მართალიცაა! “შეიძლება” არა, მართალია!

ყოვეთვის მჭირდება ადამიანი ვისაც შემიძლია უბრალოდ უსიტყვოდ ჩავეხუტო და ვგრძნობდე რომ მიყვარს… მაგრამ ამ ეტაპზე ეს ჩემთვის იდეალური მდგომარეობაა!!!


რა მინდოდა KBN-ში ანუ სასწრაფოდ გვირილები!

..ახლა ისეთი პერიოდი მაქვს, თავში რომ ცხრაას ოთხმოცდაჩვიდმეტი (რატომ მაინცდამაინც 997?!.) აზრი გიტრიალებს და რომ გკითხონ რაზე ფიქრობო, უპასუხებ, არაფერზეო.

აი ამ წამს მეგობარმა დამირეკა:  “კაპანაძემ დღეს 7-ზე მე-8 კორპუსშიოო!” ხო ვინც არ იცის ვეტყვი, მე თსუ-ს მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის წევრი ვარ (?) და კაპანაძე კი ჩვენი გლავნია  😀

ვუთხარი რომ ვერ მივალ. ბლა ბლა ბლა.. არგუმენტი მილიონია და თქმა კი მხოლოდ იმის მოვახერხე რომ ხვალ დილით გამოცდა მაქვს და მე ჯერ არაფერი მისწავლია!..

არადა..   რა ვიცი..

…ახლა სულ ერთადერთი გვირილა მინდა:  გავატანდი მის ფურცლებს ქარს..

“მინდა…”    “არ მინდა… ”   “წავიდე… ”  “არ წავიდე…”

მაგრამ, რადგან გაზაფხული და მინდვრის გვირილები ჯერ კიდე  შორსაა, მე კი ჰოლანდიურის არაფერი მწამს მგონი ყველაზე ჭკვიანური იქნება ავდგე და ჩამოვწერო არგუმენტები  KBN-ის სასარგებლოდ და საწინააღმდეგოდ.

(წინასწარ ვგრძნობ არაფერი გამომივა.. ვიქნები მაინც ასე სასიამოვნო მოგონებებსა და გაურკვევლობას შორის გამოკიდებული)

……თამაში ძალიან დიდი ექსტრემია. დგახარ შირმის უკან აცეტებული გულით  და არ იცი სულ 2 წამში როცა სცენაზე გახვალ, გაეცინება თუ არა ხალხს იმაზე, რასაც ამდენი ხანი ქმნიდით, რის გამოც სახლში ღამის 1 საათზე მიდიოდით და რომლის გამოც ზოგჯერ გუნდელები ერთმანეთს ხოცავდით.

და მერე, როცა სცენაზე დგახარ, აღარ გახსოვს რასაც 2 წამის წინ შირმის უკან მდგომი ფიქრობდი, უბრალოდ თამაშობ მთელი გულით და სადღაც შორიდან გესმის  მაყურებლის სიცილი..  (როგორც ემირი იტყოდა “გაგჯა ხალხი სიცილით 😀 ) 2 წუთში უკვე ისევ შირმის უკან დგახარ დამშვიდებულ-ნასიამოვნებ-აჟიტირებული და ფიქრობ, რომ ძალიან მალე მოხდა ყველაფერი,  კიდევ.. კიდევ..

მე უკვე შეყრილი მაქვს  KBN-ის სცენის მტვერი! 🙂

მაგრამ.. ეს არაა მთელი ჩემი ცხოვრება! არც  ჩემს მომავალას ვაწყობ მასზე. ეს ჩემთვის გასართობია, ჰობი, გატაცება, ან რაც გინდათ ის დაარქვით…

და ნეტა ღირს? რას იტყვით?..

….აი, ისევ ცხრაას ოთხმოცდაჩვიდმეტი არგუმენტი აირია თავში..  (?)

მე ისევ არაფერს ვფიქრობ..

p.s.  ისევ,  სასიამოვნო მოგონებებსა და გაურკვევლობას შორის გაჩხერილი დავრჩი..  )))

p.s.s გუშინ ერთი ჩემი უკვე ძალიან ახლობელი ადამიანი მეუბნებოდა, ერთ ფურცელზე უნდა ჩამოვწერო რა მინდა საერთოდ ამ ცხოვრებაშიო.

1 სურვილი – გამოვრთო ეს მუსიკა, უკვე თავი რომ ამატკივა და ვერ ვხვდები! 😀

2 –  მინდა ყოველდღიური ტვინის ბურღვისთვის მადლობა გადაგიხადო, რომ მისმენ  : )  – მხიარულ განწყობაზეა…

(რამდენიმე წუთის შემდეგ)

“-ჩამოწერე?

-არა

-რატომ?

-რომ დავფიქრდი მე-3 რა მინდა, არის ის რომ, არ მინდა რომ ჩამოვწერო!.. : )”

…ალბათ არც მე მინდოდა, ჩამომეწერა და გამერკვია  მინდა თუ არა KBN-ში.

ამიტომაც ვარ გაჩხერილი მოგონებებსა და გაურკვევლობას შუა…


HaPpy, HapPy New YeaR! :*

ახალწლამდე 3 კვირით ადრე დავიწყე იმაზე წუწუნი, რომ საახალწლო განწყობა არ მქონდა!  დარმწმუნებულიც კი ვიყავი, რომ 12 საათს facebook-ზე  ან მძინარე შევხვდებოდი 🙂 მაგრამ კაცი ბჭობდა ღმერთი იცინოდაო, ზუსტად ამაზეა ნათქვამი (სად გამახსენდა ახლა ეს ანდაზა ამ ახალ წელს 😀 )

ჯერ იყო და სპორტის სასახლესთან გაჩენილმა ნაძვებისა და ჩიჩილაკების ტყემ გამახალისა, მერე საახალწლოდ მორთულმა ჩემმა ქალაქმა და ნათურებმა ❤

და სახლშიც რომ აქტიური ფუსფუსი დაიწო, ვერც კი მივხვდი ისე ჩავები ამ საქმეში და მოხალული მიწისთხილის გარჩევა დავიწყე 😀

მერე ჩემმა ძმამაც, თითქოს არაფერიო, ნაძვის ხის აწყობაში ჩამრთო და მივხვდი რომ მიხაროდა ახალი წელი!!!

ახლა ჩიჩილაკიც მაქვს და ნაძვის ხესთან ყურცქვიტაც მიზის ❤  დღეს ღამე ეკა გამოვა ჩემთან მეკვლედ და შემპირდა ცოცხალ კურდღელს გამოგიყვანოო ❤ ვაიმე ნეტა თეთრი იყოს, თოვლის მაგივრად მივიღებ  : )))

ჩემი საფირმო სამარხო ნამცხვარი  ❤

რა თქმა უნდა ჩემი გაკეთებულია და ეკა ამის ხათრით დავითანხმე ჩემთან გამოსვლაზე 😀

ხვალ ბებიასთან და პაპასთან ვაპირებ სოფელში წასვლას.. და საჩუქრები და ტკბილეულობა მიმაქვს 🙂

ან სანტა ვარ და ან წითელქუდა 😀 😀

ეს მელოდია ყოველთვის სასიამოვნო განწყობაზე მაყენებს ❤ თბილი და ბედნიერი, სიყვარულიანი ახალი წელია აქ! ❤ ❤ ❤

მოკლედ, ნამდვილი საახალწლო განწყობა მაქვს!

მამიკომ სანდროს დიიიიდი ნამდვილი ფეიერვერკებიც მოუტანა და მოუთმენლად ველოდები 12 საათს!

ახლა მხოლოდ თოვლი აკლია სრულ ბედნიერებას : )

გ ი ლ ო ც ა ვ თ     ყ ვ ე ლ ა ს ! ! !


სიყვარულის ახსნასავით…

 

არავითარი წინასწარ განსაღვრული თემა და მიზნები..

არ ვიცი რას ვწერ და რას დავწერ 🙂 შეიძლება ასეთ შემთხვევაში არც უნდა დავწერო რამე 🙂 მაგრამ..

 

უბრალოდ მომენატრა… მომენატრე…   შენ..

შენ!

ზუსტად შენ, რომელიც ახლა ამ პოსტს კითხულობ! ❤

 

შეიძლება სულ უბრალოდ შემოხეტებული, ან იქნებ ალუბლის ყვავილების სურნელს და მზის სხივებს გამოყოლილი მკითხველი..

რა მნიშვნელობა აქვს! უბრალოდ…

მთავარია, რომ მე ვხვდები.. მჭირდები!

და შენს გარეშე არც ერთ ჩემს სიტყვას აქ დაწერილს არ აქვს აზრი..

ვფიქრობდი, რომ დავიღალე..

ვფიქრობდი, რომ აღარასოდეს გავაგრძელებდი წერას..

რომ სისულელეა წერდე და მერე გიხაროდეს ყოველი სხვისი დატოვებული აზრი შენს პოსტზე..

მაგრამ..

უამისოდაც არ შემიძლია, მივხვდი… 🙂

უბრალოდ…

ძალიან, ძალიან მიყვარხართ… ❤

 

p.s. მართლა ჯობდა არ დამეწერა ხო? : )))


“მე ახლა თავის მომკვლელი ვარ?!” :)

ხშირად ვაკეთებთ ისეთ რამეს, რასაც შემდეგ ვნანობთ… ვნანობთ, იმიტომ რომ ისე არ გამოვიდა, როგორც გვინდოდა, ან როგორც გვეგონა რომ გამოვიდოდა..

შეცდომებს ვუშვებ ვხვდები!

არ მეშინია შეცდომების დაშვების, არც მათი გამოსწორების!  უბრალოდ…

ყველაფერი ორიგინალური მე უნდა მოვიგონო. :) კარგია განსხვავებულობა,  მაგრამ თუ გინდა განსაკუთრებული იყო, მაშინ ისიც უნდა გაითვალისწინო, რომ  კარგი მრჩეველი არ გეყოლება არავინ დედამიწის ზურგზე! იმ მარტივი მიზეზის გამო რომ მათთვის შენს მიერ აღმოჩენილი განსხვავებულობა უცხო და უცნობი იქნება!

ვერავინ გეტყვის როდის დაუშვი შეცდომა, იმიტომ რომ  ახალი გნსაკუთრებულობა არ ჯდება არავითარ ჩარჩოში, არ გავს არცერთ სხვას, წინათ ყოფილს ჩემს თუ სხვის ცხოვრებაში…

” წინა კაცი უკანა კაცის ხიდიაო” გამიგონია… აი მე კი ჩემს წინ მიმავალს ვერავის ვხედავ..  მე უნდა ვიყო ჩემი თავის წინაც და უკანაც :)

მე უნდა ვურჩიო ჩემს თავს, როდის შევჩერდე,  ვუთხრა, თუ  როდის ვუშვებ შეცდომებს, როდის არ შეიძლება გაღიმება და როდის უნდა დავიხიო უკან…

სისულელეა… ავირიე…

“ხო, ვიცი რომ სულელი ვარ.. ვიცი რომ ნებით ვკარგავ იმას, რაც ბედნიერს მხდის.. ვიცი… მაგრამ.. მიხარია, რომ შემიძლია ყველაფრის თავიდან დაწყება! თუნდაც ყველაფერი “უკუღმა” იყოს…
მე, მე ვარ!!! ♥  ” –   ჩემი სტატუსი facebook-ზე..

ავირიე…

მეგონა სწორად ვიქცეოდი და ეს იყო ჩემი შეცდომის გამოსწორების ერთადერთი გზა, მაგრამ ახლა მივხვდი,  ამით კიდევ ერთი შეცდომა დავუშვი..

და facebook-ის ტესტები? :) არ ვიცი მგონი სადგაც ამართლებს..  “ფრაზები შენი პატარა ვარდისფერი დღიურისთვის”

consult:   ” ცხოვრებას იმით იწყებ ხოლმე რომ სხვის შეყვარებაზე უარის თქმას სწავლობ..”

აი, ესეც ჩემსავით უკუღმართი პოსტი :) არაუშავს, ამიტანეთ…

შეგიძლიათ კითხვა ბოლოდან დაიწყოთ :)

p.s. დღეს გიორგობაა,  ხვალ ანუ ოთხშაბათს გურიაში მივდივარ, ხუთშაბათს ნათესავის  ქორწილია,  პარასკევს გურიიდან წამოვალ და შაბათს ჩემი თამუნას და გიოს ქორწილი, თან მეჯვარე ვარ!  ❤   ხოდაა…

” მე ახლა თავის მომკვლელი ვარ?

უნდა სხვანაირად ვძლიო  სვე-ბედს,

მე ვიცი რაცხა ოხერი ვარ,

ლექსებს დავწერ და ვიოცნებებ …”   :)


HaPpY RaiNy days : ))

ამ ბოლო დროს ყველაფერი ისე კარგად არის რომ უკვე მეშინია!!!

ყოველ დღე რაღაც კარგი ხდება!

4 ოქტომბერი: ზურას დაბ. დღე  –  ძალიან მხიარული და ბედნიერი!..   ზუსტად 00:00 წთ-ზე ჩემი დაბადების დღის აღნიშვნიიით!!!

5 ოქტომბერი: ჩეეეემი დღე!!! ❤ ❤  ❤

ყველა რომ ჩემთან ერთად იყო ვინც მართლა მინდოდაა!!!

6 ოქტომბერი: ჩემი ინდოელი  არჯუნის დაბ. დღე : ) 1 წლის გახდა შავტუხა კაცი 😀 😀

7 ოქტომბერი: დეიდაშვილი დიანას დაბ. დღე  : )))

წარმოიდგინეთ გადაბმულად 4 დღე  მართლა უგემრიელესი ტორტების ჭამა 😀   ღმერთმა ქნას, ამდენი კარგი დღის მერე ჩემი შიში მხოლოდ წონის მომატებაზე აისახოს 😀 😀  ნუ, ეს რომ გარდაუვალია უკვე მივხვდი 😀

8 ოქტომბერი: მე და სალომე უნივერსიტეტში კვნ-ის კონკურსზე გავყვევით  ილია გველესიანს, იგივე მაღლივოლოგს (  doin.ge-ს განთქმული მოაზროვნე) 🙂 .ხოდა მართლა რო იტყვიან კალთები დაგვაგლიჯეს 😀 საერთოდ რა შუაში ვიყავით, მაგრამ დაინახეს ალბათ ჩვენში ფარული ნიჭი 😀

9 ოქტომბერი ანუ დღეს: რუსთავქალაქობაა (ვინც არ იცის დავუზუსტებ და ვეტყვი რომ თქვენი მონა-მორჩილი რუსთაველია 🙂 ) ხოდა დღეს რაღაც კარგი რაღაცეები იგეგმება ჩვენს ახალგაზრდა ქალაქში, ეკამ ამ წამს მომწერა რა ვქნათ დღესო? ხოდა  ისეთი პირი უჩანს, რომ ზუსტად ვიცი დღესაც გენიალური დღე მელის წიიიინ!!!!

ამდენი გადარეული დღეების გადამკიდე კი ერთი დებილობა მაინც დამემართა. რამდენი ხანია დაწერილ-გამზადებული მაქვს “შემოდგომის ლეგენდაზე” გასაგზავნი მოთხრობა და ელემენტარული სამოტივაციო წერილის დაწერას ვეღარ დავადგი საშველი 😐   დღეს ბოლო დღეა!!!

იმედია გაღიმებული არ დავრჩები და ამით არ დაგვირგვინდება ჩემი ერთ კვირიანი დღესასწაული 😀 😀 😀


I <3 TSU

უყურებ უნივერსიტეტთან შეკრებილ სტუდენტებს და ხვდები! არც ბევრი ფიქრი უნდა და არც დედუქციური მეთოდების გამოყენება. უბრალოდ შეხედავ და იტყვი: “ეს პირველკურსელია!” მერე გეღიმება ისეთი ღიმილით რომელსაც ვერაფრით ჩაწვდება “ის” სანამ მომავალ წელს თვითონაც არ დაინახავს მის გარშემო დაბნეული სახეებით, უკიდურესი მარაზმის დროს მშობლების თანხლებით და ზოგიერთ შემთხვევაში მოჩვენებითი თავდაჯერებულობით შენიღბულ ბავშვებს.. და ისე რომ თვითონაც ვერ გაიაზრებს, წამოცდება “ჰმ, პირველი კურსი!”

ჩვენგან განსხვავებით ამათ უფრო გაუმართლათ. ზუსტად მახსოვს შარშან 28 სექტემბერს დაიწყო სწავლა. საააშინლად წვიმდა და გაწუწული ქათმებივით დავბოდიალობდით 😀


რაც იყო, იყო.. ახლა ვთქვათ დღეს რა იყო (რა კარგი სიტყვაა “იყო” 🙂 )
დღეს ბევრზე ბევრი ნაცნობი სახე და ძალიან გულწრფელი ღიმილი, უთბილესი ჩახუტებები და ბევრი ბევრი კოცნა ❤ კიდევ ერთხელ ვიგრძენი რომ მიხარია!

მიყვარს თსუ და თსუ-ელები 🙂


არაფერი განსაკუთრებული…

“-ეხლა ღამეა..
-ხო ვიცი..
-რა ვქნათ? 😛
-მგონი უნდა დავიძინოთ…    
-ხო მართალი ხარ, “მგონი”.. 
-მგონი? რა ვაპირებთ რამეს?
-მე კი.
-რას? 
-წამომყვები?
-სად?
-ღამეა ანნ…
-მერე?!
-ღამეამეთქი.. და გარეთ ისეთი სიწყნარეა განმეორება რომ აღარ იქნება..
–  ……
-წავიდეთ რა… უბრალოდ დავუყვეთ ქუჩებს.. ხო გიყვარს?..
– მე მიყვარს?! არა საიდან მოიტანე..
-კაი რა… : )  მე მიყვარს.. თბილისი ხო გიყვარს ანნ 🙂
– აჰ, ეგ იგულისხმე?
– შენ რა იფიქრე 😛
– რა აზრი აქვს…
– წავიდეთ, და უფრო მეტად შეგიყვარდება.. თუ გინდა იმის ფანჯრებსაც გავუაროთ..
-რა? გაგიჟდი?
–აკი არ მიყვარსო?! 🙂
– …….
– კაი, გეხუმრე…
– …..
– გავდივართ?
-არა!
–   …   კარგი!  და გახსოვდეს რომ  დაკარგე.. ღამე…  ისევ ასეთი აღარასოდეს აღარ იქნება…”

მერე? მერე არაფერი.. ფილმი  გადმოვწერეთ და ვუყურეთ : ))))  უბრალოდ.. ხომ გითხარით არაფერი განსაკუთრებულითქო….