სიყვარულის ახსნასავით…

 

არავითარი წინასწარ განსაღვრული თემა და მიზნები..

არ ვიცი რას ვწერ და რას დავწერ 🙂 შეიძლება ასეთ შემთხვევაში არც უნდა დავწერო რამე 🙂 მაგრამ..

 

უბრალოდ მომენატრა… მომენატრე…   შენ..

შენ!

ზუსტად შენ, რომელიც ახლა ამ პოსტს კითხულობ! ❤

 

შეიძლება სულ უბრალოდ შემოხეტებული, ან იქნებ ალუბლის ყვავილების სურნელს და მზის სხივებს გამოყოლილი მკითხველი..

რა მნიშვნელობა აქვს! უბრალოდ…

მთავარია, რომ მე ვხვდები.. მჭირდები!

და შენს გარეშე არც ერთ ჩემს სიტყვას აქ დაწერილს არ აქვს აზრი..

ვფიქრობდი, რომ დავიღალე..

ვფიქრობდი, რომ აღარასოდეს გავაგრძელებდი წერას..

რომ სისულელეა წერდე და მერე გიხაროდეს ყოველი სხვისი დატოვებული აზრი შენს პოსტზე..

მაგრამ..

უამისოდაც არ შემიძლია, მივხვდი… 🙂

უბრალოდ…

ძალიან, ძალიან მიყვარხართ… ❤

 

p.s. მართლა ჯობდა არ დამეწერა ხო? : )))